HomePortal*FAQMemberlistkaartRegisterLog in

Share | 
 

 I'll be a chance you had to take

Go down 
AuthorMessage
Kay

avatar

Aantal berichten : 66

Karakter
Leeftijd: 16'9
Partner: In her eyes I see the sky and all I'll ever need.
Groep:

PostSubject: I'll be a chance you had to take   Sun Oct 14, 2012 3:21 am

Met een zucht kom ik overeind van waar ik op de grond geknield ben, en klop de droge aardevlekken van de knieën van mijn spijkerbroek. De zon begint onder te gaan, wat betekent dat de kolen amper nog zichtbaar zijn en dat het dus vrij onmogelijk is om nog verder te werken. Ik ben er absoluut geen probleem mee dat het al schemert; sterker nog, ik ben blij dat het al schemert, dan mag ik tenminste eindelijk mijn benen eens strekken. De hele dag op mijn knieën door de bijna kurkdroge ondergrond zitten te wroeten is nu niet bepaald mijn favoriete bezigheid, en de kinderen dit werk met mij moeten doen, zijn van die stille muisjes die zelden of nooit ingaan op iets wat ik zeg, dus het komt erop neer dat ik van zonsopgang tot zonsondergang in complete stilte moet werken, met niets anders om me af te leiden dan mijn eigen gedachten. (En laten we wel wezen, het komt erop neer dat ik de hele dag aan Sawyer zit te denken, en dat brengt me al helemaal nergens.)

Ik veeg mijn hand langs mijn achterzakken en laat mijn vingers een moment afdwalen naar waar ik wist dat haar naam voor altijd op me geschreven stond. Wanneer ik mijn hand weer naar voren haal, werp ik een blik op mijn horloge. Het zou nog wel een klein uurtje duren voor Sawyer klaar was bij het ziekenhuis, maar toch zet ik mezelf in beweging. Het is nog wel een klein eindje lopen voor ik bij de kliffen kom, waar ik met haar afgesproken heb, en ook al heb ik waarschijnlijk nog tijd over, ik moet mijn gedachten op orde krijgen voor ik Sawyer onder ogen kom. Dus begin ik aan mijn wandeling richting ons afspreekpunt. Onderweg trap ik af en toe tegen een losliggend steentje, er weinig om gevend dat mijn gympen zo nog meer kapot gaan dan dat ze al zijn. Ik sta eerlijk gezegd niet echt stil bij mijn gympen; mijn gedachten hebben inmiddels alweer zelf de benen genomen. Ik haat mijn werk omdat ik niet van werken hou, maar ook omdat een hele dag stilte er inderdaad voor zorgt dat ik 99% van de tijd aan Sawyer denk, op die momenten na dat ik me moet verplaatsen omdat ik geen kolen meer kan vinden of omdat de vissers die godsvervloekte pieren niet fatsoenlijk afgeleid hebben.

Natuurlijk heb ik eigenlijk altijd wel aan Sawyer gedacht, ook toen we nog in NYC woonden, maar nu is het erger. Nu weet ik precies waarom ik aan haar denk, en weet ik ook precies hoe vaak ik aan haar denk. Gedurende de dag sta ik daar niet zo vaak bij stil, maar wanneer ik eenmaal klaar ben en mijn eigen dingen moet gaan doen, is de realisatie dat ik weer een hele dag met mijn gedachten bij haar ben geweest haast als een slag in het gezicht. Ik heb haar daar nooit iets over verteld, natuurlijk niet, maar dat maakt mijn schuldgevoel alleen maar groter. Ze vertrouwt me, ik ben haar beste vriendin, en ondertussen zit ik zulke dingen over haar te denken. Een rilling trekt door me heen bij de gedachte, ook al heb ik al zeven maanden geen wind of kou meer gevoeld, en haastig duw ik die gedachte diep weg.

Na iets meer dan een half uurtje lopen kom ik aan bij de kliffen, en met een zachte zucht van verlichting laat ik me op de grond zakken, mijn benen over de rand bungelend. Ik weet eigenlijk nog steeds niet goed vanaf welk moment we hier begonnen af te spreken, of waarom. Waarschijnlijk omdat het er rustig is, vooral 's avonds, omdat de meeste kinderen toch willen eten en onder de wol kruipen, en we er dan vaak de enigen zijn. Het praat gemakkelijker, dat sowieso. Ik laat mijn armen op mijn bovenbenen rusten en hang wat naar voren zodat ik naar het water kan kijken en mijn rug in een andere positie staat, in de hoop dat ik zo geen spierpijn krijg. Zo blijf ik enige tijd zitten, mijn hoofd voor de verandering gelukkig leeg. Wanneer ik voetstappen achter me hoor, kijk ik op over mijn schouder, en automatisch verschijnt er een glimlach op mijn lippen wanneer ik Sawyer herken. "Hey," zeg ik, en ik houd mijn arm uit als teken dat ik haar een knuffel wil geven.



now I understand what you tried to say to me
and how you suffered for your sanity, and how you tried to set them free
they would not listen - they did not know how
perhaps they'll listen now
Back to top Go down
View user profile
Sawyer

avatar

Aantal berichten : 17

Karakter
Leeftijd: 15 jaar
Partner:
Groep:

PostSubject: Re: I'll be a chance you had to take   Sun Oct 14, 2012 6:14 am

Mijn gezicht is lichtjes betrokken als ik een zijkamer van de kerk uitloop. Je kon wel stellen dat ik me gewoonweg verschrikkelijk voelde. Zo'n half uur geleden werd er een jongetje, acht jaar, de kerk binnen gedragen; hij was aangevallen door een pier tijdens het kolenplukken. Deze gevallen kwamen wel vaker binnen, maar meestal waren het slechts kleine wonden. Dit keer was veel extremer. Ik en de andere ziekenzorgers hadden niet veel hoop, maar konden niet anders dan proberen. Nu, een half uur later was het jongetje uiteindelijk doodgebloed. Ik wist dat m'n schort (origineel een keukenschort), handen en gezicht onder het bloed zaten en ik wou me zo snel mogelijk omkleden en wassen. Ik voelde me zo schuldig over het jongetje dat ik het niet kon helpen dat er enkele tranen over mijn wangen stroomde. Onbewust dacht ik aan Kay, die ook kolenplukker was en ook gevaar liep. Deze gedachte probeerde ik echter uit mijn hoofd te bannen. Kay was sterk en slim en zou zoiets niet laten gebeuren. Toch?

Ik liep een waskamertje binnen, een oude biechtstoel en greep de spons die in de emmer water lag. De spons was niet erg hygiënisch waarschijnlijk, maar met bloed op je gezicht en handen. Ik weet niet wat beter was. Het schort zou ik later wel in de zee wassen. Voor nu was dit voldoende. Ik liep de biechtstoel uit en zie op dat moment vanuit mijn ooghoeken een meisje binnenlopen die haar arm stevig vasthoud. Een blik om me heen verteld me genoeg dat mijn collega's het druk hebben. Ik loop op het meisje af en neem haar mee naar een nog leeg ziekenbed, haar zachtjes sussend. Ik vraag haar haar hand even weg te halen. Een diepe snee word zichtbaar. Het bloed stoort me niet meer. Daar was ik allang over heen gegroeid en aan gewend. Ik zeg haar te wachten en ren naar een kast waar ik een schone lap stof, naald en draad en een fles verdunt alcohol uithaal. Ook een zakje opium. De verdovende middelen en pijnstillers werden steeds minder en minder. Het was nu zo'n beetje een taak van de ziekenzorgers om zelf verdovende middelen te maken. Gelukkig was opium makkelijk te creëren. De planten waren overal te vinden en waren verder makkelijk te kweken; ze opensnijden was niet zo heel tijdrovend. Het duurde helaas wat langer voordat het sap fatsoenlijk was opgedroogd. Ik kwam terug bij het meisje en vertelde haar wat ik ging doen. Ze knikte en greep mijn arm stevig vast met haar andere arm, alvorens ik de wond schoon begon te deppen met de lap stof en alcohol. Vervolgens smeerde ik met een bot mesje de opium rondom de wond. Ik wacht even tot het ingewerkt is en echt dan de wond. Ik wist dat het nog steeds pijn deed, het meisje had een haast dodelijke grip op mijn arm, maar ik wist ook dat het lang niet zoveel pijn deed als ik de wond zonder opium gehecht had. Na tien minuten was ik klaar en vertelde ik het meisje te gaan liggen. Ze zou vanavond weer de ziekenboeg mogen verlaten.

Het was al donker aan het worden en ik wist met een blik op de klok, dat mijn shift erop zat voor vandaag. Een opgeluchte zucht verlaat mijn lippen en ik zeg mijn collega's gedag. Ook de patiënten die de nacht hier bleven zeg ik gedag. Ik trek mijn schort uit en prop deze in mijn rugzak. Dan maak ik mijn weg de kerk uit. Ik loop, ren haast, richting de kliffen. Ik kon niet wachten om Kay weer te zien. Ik was blij dat ik flink wat conditie had; op deze manier was ik na zo'n kwartier rennen bij het punt van bestemming. Of nou ja; bijna. Het is gewoon dat ik hier verder beter niet kan rennen; de paden waren te gevaarlijk. Ik klauter mijn weg naar de plek waar ik en Kay elkaar altijd na het werken zien. Waarom? Geen idee. Omdat het kan? Omdat het rustig is en niet de hell uit de stad?

Dan zie ik Kay zitten. ''Hey,'' antwoord ik haar begroeting zachtjes, de vermoeidheid waarschijnlijk goed hoorbaar in mijn stem. Ik zie Kay haar armen uitstrekken als vraag naar een knuffel. Heel erg van de skinship was ik niet. Of nou ja. Eigenlijk wel, maar ik voelde me zo verlegen als het om Kay ging. Ik bijt zachtjes om m'n onderlip. Dan loop ik op haar af, een flauwe, maar gemeende glimlach op mijn gezicht. Ik ga naast haar zitten, mijn benen overigens niet over de rand hangend, maar in kleermakerszit en beantwoord haar vraag om een knuffel. Ik voel vlinders in mijn buik, maar negeer ze. In plaats focus ik me op het gevoel van rust wat de omhelzing me geeft. De spanning in mijn lichaam niet langer meer aanwezig laat ik me wat zakken in de omhelzing; nu pas goed merkend hoe moe ik eigenlijk wel niet daadwerkelijk was.



the most beautiful lie in the world, goodbye goodbye
Back to top Go down
View user profile
Kay

avatar

Aantal berichten : 66

Karakter
Leeftijd: 16'9
Partner: In her eyes I see the sky and all I'll ever need.
Groep:

PostSubject: Re: I'll be a chance you had to take   Sun Oct 14, 2012 7:57 am

Wanneer de eerste vlaag kriebels bij het zien van Sawyer weggezakt is, valt me pas op dat haar ogen ontzettend moe staan; ook in haar stem is te horen dat ze uitgeput is. De wat flauwe glimlach die ik geschonken krijg is ook aanwijzing genoeg dat ze een zware dag heeft gehad. Mijn glimach vervaagt iets (ook al is hij nog steeds aanwezig want Sawyer is er, dan is het moeilijk een glimlach van mijn gezicht te halen) en ik houd haar nauwlettend in het oog wanneer ze naar me toe loopt - deels om op te letten dat ze niet valt, deels om op te letten dat ze niet ineenzakt van vermoeidheid. Uiteindelijk blijk ik me geen zorgen te hoeven maken, aangezien ze ongedeerd naast me komt zitten, haar benen onder elkaar gevouwen. Het verbaast me eerlijk gezegd dat ze nog niets gezegd heeft van mijn houding; normaal zou ze allang gevraagd hebben of ik alsjeblieft niet over de rand wil heenhangen, stel dat ik eraf val? Nu komt ze echter woordeloos naast me zitten. Ik schrijft het toe aan haar duidelijke vermoeidheid.

Een kort moment, een fractie van een seconde, ben ik bang dat ze mijn knuffel niet zal beantwoorden; het feit dat ze op haar onderlip zat te bijten is nu niet meteen een tegen dat ze erom staat te springen me te omhelzen. (Ik moet niet te zeer op haar lippen letten. Ik moet naar haar ogen kijken, of haar handen, desnoods, of in ieder geval mijn hoofd erbij houden. Ik kan nu niet afdwalen, dan zou ik waarschijnlijk moeten uitleggen waar ik met mijn gedachten zit, en dat is niet iets waar ik op zit te wachten. Ooit.) Ik richt mijn ogen terug op de hare, alleen om te merken dat ik deze niet kan vinden; het mysterie is even later opgelost wanneer ik haar gewicht en haar warmte tegen me aan voel. Ik sluit haast automatisch mijn ogen en sla mijn armen om haar heen, een rond haar schouders en de ander rond haar middel, en geef mezelf een moment of twee om simpelweg te ademen en te genieten van het feit dat ik haar weer terug heb. Dat we allebei weer een dag overleefd hadden, dat we elkaar weer gevonden hadden, en dat ze nu bij me was.

Enkele ogenblikken later voel ik haar wat wegzakken, dichter tegen me aan, en de beweging doet me mijn ogen openen. "Gaat 't?" vraag ik, mijn stem zacht, om de een of andere reden, misschien omdat ze zo dicht bij me is. Ik strijk haar haar van haar schouder weg zodat ik haar gezicht kan zien en dwing mezelf niet stil te staan bij die actie. Op dit moment moet ik haar beste vriendin zijn; alle andere gedachten moeten naar de achtergrond verdwijnen, ook al is dit gemakkelijker gezegd dan gedaan, met mijn gezicht zo dicht bij haar haar. Het ruikt klinisch, naar ziekenhuis. Ik haat die geur bij haar. Ik weet nog dat haar haar ooit, maanden geleden, naar babyshampoo rook, omdat ze nog steeds Zwitsal gebruikte. Het was mijn favoriete geur, maar dan alleen op haar. Ik miste de geur van Zwitsal. Het is zeldzaam om hier fatsoenlijke shampoo te vinden, dus de geur van Zwitsal was waarschijnlijk voor goed uit mijn leven verdwenen. Waarschijnlijk is dat een van de weinige dingen die ik mis aan NYC.

Ik laat de arm die rond haar middel licht zacht over haar rug strijken, in de hoop haar zo iets op te beuren. Het zegt genoeg dat ze zich zo in mijn omhelzing heeft laten zakken; normaal geeft ze me een korte knuffel en zoekt ze daarna afstand. Niet dat ik er een probleem mee heb, alles behalve. Hoezeer ik me ook schaam het toe te geven, zelfs tegen mezelf, een gedeelte van mij is stiekem blij dat ze zich zo tegen me aan laat hangen. Dit is een van de weinige momenten waarop ik haar vast kan houden, dus ik haal er het beste uit. Natuurlijk heb ik liever dat ze lekker in haar vel zit; maar ik heb geleerd te roeien met de riemen die ik heb. Ze moet hoe dan ook haast wel heel erg moe zijn dat ze nu geen afstand zoekt, of er moet iets gebeurd zijn in het ziekenhuis; ik kan onmogelijk weten welke van de twee, dus zoek ik haar ogen om vervolgens te vragen: "Is er iets gebeurd?" Als ze het kwijt wil, zal die vraag alleen al waarschijnlijk genoeg zijn om haar aan het praten te krijgen; als ze niets wil zeggen, zal ik me er met gemak bij neerleggen haar in stilte proberen op te beuren.



now I understand what you tried to say to me
and how you suffered for your sanity, and how you tried to set them free
they would not listen - they did not know how
perhaps they'll listen now
Back to top Go down
View user profile
Sawyer

avatar

Aantal berichten : 17

Karakter
Leeftijd: 15 jaar
Partner:
Groep:

PostSubject: Re: I'll be a chance you had to take   Sun Oct 14, 2012 8:54 am

Ik sluit mijn ogen als ik Kay zachtjes hoor vragen of het met me gaat kreun ik zachtjes als antwoord. Ik weet zeker dat ze zou begrijpen wat ik daarmee bedoel; het gaat, niet super, maar het komt in orde. Vooral dat laatste schijnt iets te zijn waar ik de laatste tijd veel op steun. Alles komt in orde. Zelfs ondanks de dingen die ons boven het hoofd hingen, niet genoeg eten, drinkwater, de pieren en natuurlijk de poef; alles zou wel in orde komen. Ik voel vingers mijn haar wegstrijken, het gebaar rillingen over mijn rug sturend. Niet veel later voel ik Kay's hand over rug heengaan. Ik leg mijn benen naast me neer en leun mijn hoofd op Kay haar schouder, mijn ogen nog steeds gesloten, genietend van de liefdevolle aandacht die ik kreeg.

Ik zucht zachtjes voor ik langzaam Kay's vraag beantwoord. ''Zware dag,'' mompel ik. ''Vandaag een jongetje doodgebloed aan pierbeten.'' Ik open mijn ogen en staar voor mij uit, de horizon in me opnemend. Ik bijt zachtjes op m'n lippen maar zeg uiteindelijk niet dat ik bang ben dat ik haar ook kwijt kan raken. Ik zeg ook niet dat ik een hekel aan Kay's baan heb. Dat wist ze. Ik zeg ook niet dat ik Kay langzaam anders begon te zien, op een manier die niet iedereen zou goedkeuren. Ik vraag me af hoe Kay erover zou denken. Zou ze het accepteren? Zou ze me niet meer willen zien? En wat zou Kay doen als ze wist dat ik haar inderdaad als iets meer zag dan als vriendin? Liefde en Houden van vind ik enge woorden dus ik gebruik ze liever niet totdat ik het zeker wist. Want wat als ik alleen maar dacht dat ik Kay leuk vond? Wat als ik haar alleen maar zag als moederfiguur? Want laten we eerlijk wezen; omhelzingen kreeg ik alleen van mijn moeder als ik eerste had geplaatst op een balletwedstrijd. Nu kreeg ik ze zomaar! Gewoon! Vanuit het niets en ik vond het eng, maar geweldig tegelijkertijd.

Mijn hoofd nog steeds op haar schouder rustend, dwaalt mijn blik af naar Kay's horloge. Ik pak haar hand zachtjes en neem deze wat dichterbij. Ik traceer met mijn vingers de omtrek en de wijzers van het horloge. ''You'll always be there, right?'' mompel ik zo zachtjes dat ik zelf begin te twijfelen of ik uberhaubt wel wat gezegd heb.



the most beautiful lie in the world, goodbye goodbye
Back to top Go down
View user profile
Kay

avatar

Aantal berichten : 66

Karakter
Leeftijd: 16'9
Partner: In her eyes I see the sky and all I'll ever need.
Groep:

PostSubject: Re: I'll be a chance you had to take   Sun Oct 14, 2012 10:00 am

Aan de ene kant ben ik er trots op dat ik één simpel geluid dat ze maakt meteen helemaal kan begrijpen, maar aan de andere kant maakt het me ook bang. Het maakt me bang dat ik haar helemaal ken, en zij mij; niet omdat ik bang voor haar ben, totaal niet, het tegenovergestelde zelfs, maar omdat ik bang ben voor wat ze in me losmaakt. Of liever gezegd - ik ben bang wat er gebeurt wanneer ze een jongen vindt waar ze smoorverliefd op wordt, wanneer ze meer tijd met hem gaat doorbrengen en mij vergeet. Het is een idiote gedachte, want ik weet dat Sawyer altijd mijn beste vriendin zou blijven, wat er ook gebeurt, en dat ze een jongen nooit tussen ons in zou laten komen, maar op zulke momenten, wanneer ik haar in mijn armen heb en het stil tussen ons is, kan ik niet anders dan denken maar wat als. Wat als ze inderdaad iemand vindt waar ze iets moois mee kan opbouwen, wat als ik niet in dat plaatje pas? Wat als ik haar los moet laten? Ik weet niet zeker of ik het kan - of liever, ik weet zeker dat ik het niet kan. Ik durf niet na te denken over een leven zonder haar, vooral niet hier. Hier was ik gelukkig, maar alleen omdat zij bij me was. Het leven zou hier een hel worden wanneer ik Sawyer niet meer had.

Vanaf het begin heb ik er steevast in gelooft dat ik de 'poef' kan overleven. Ik heb andere poef-overlevers aangehoord; ik weet dat het een stem is, die je vraagt te komen, en alles wat je moet doen is die stem weerstaan. Natuurlijk zou dat niet gemakkelijk zijn, anders zouden er niet zoveel kinderen verdwijnen, maar toch weet ik zeker dat ik het kan. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat er ook maar iets is dat me kan overhalen om Sawyer achter te laten. Hoe hard die stem ook zou roepen, of hoe erg hij zou smeken, ik ben er zeker van dat Sawyer maar een woord tegen me hoefde te zeggen of ik zou me van die stem wegdraaien en terug naar haar lopen. Ik ben absoluut niet bang voor mezelf; wel ben ik bang voor haar. Wat als zij de stem niet kon weerstaan, en verdween? Dan zou ik niemand hebben. Dan zou ik alles kwijtzijn. Dan zou ik Sawyer kwijt zijn. Hoe zeker ik er van ben dat ik de 'poef' waarschijnlijk met gemak zou overleven, even zeker ben ik dat ik Sawyer's verdwijning niet zou trekken. Of het nu was doordat ze verdween door de 'poef' of door iets anders. Op zo'n moment zou ik liever dood willen.

Haar stem schrikt me op uit mijn gedachten, en ik focus me op haar woorden. Meteen wanneer ze uitgesproken is, houd ik haar iets steviger tegen me aan. Ik zeg niets; ik weet wat ze bedoelt te zeggen. Ik hoor haar 'wees voorzichtig' en 'zoek een andere baan' in haar stem, maar ik kan er niet op antwoorden. Ik weet dat ik de eerste tijd waarschijnlijk nog geen andere baan kan vinden; ten eerste omdat er niet veel is waar ik goed in ben. In niets doen, ja, daar ben ik goed in, maar een baan in niets doen bestaat helaas niet, dus voorlopig zit ik nog wel aan het kolenplukken vast. Ik kan Sawyer vertellen dat ik voorzichtig ben, dat ik goede reflexen heb, dat ik meestal niet meer dan een schrammetje oploop, maar dat heb ik haar al zovaak verteld; ik heb niet het idee dat herhaling meer impact maakt. Daarom zwijg ik, laat ik mijn arm om haar heen duidelijk maken wat ik niet nogmaals in woorden kan uitdrukken, en hoop ik dat het genoeg is.

De aanraking van haar hand op de mijne stuurt een golf kippenvel mijn arm op, en met moeite onderdruk ik een rilling. Ik richt mijn ogen op haar hand, die de mijne nog steeds vasthoudt, en richt me op haar vingers, die rond de omtrek van mijn horloge bewegen. Ik word zo door de beweging afgeleid dat ik pas later doorheb dat Sawyer iets gezegd heeft. "Huh?" komt er als eerste uit mijn mond, eigenlijk zonder nadenken, en ik kijk haar weer aan, een beetje verward. Een paar seconden later dringen haar woorden pas echt tot me door, en verschijnt er automatisch een kleine glimlach op mijn gezicht, die hopelijk geruststellend werkt. "Natuurlijk," zeg ik zachtjes, en zonder er echt bij na te denken druk ik een kus tegen haar voorhoofd terwijl ik lichtjes door haar haar strijk. Ik dwing mezelf rustig adem te blijven halen en vooral niet stil te staan bij het feit dat ik haar zojuist onder mijn lippen heb gehad, en dat dit een heel riskant gebaar was. Ik kan enkel hopen dat ze het gewoon als vriendschappelijk opvat, en om de kans daarop groter te maken, moet ik me nu niet als een idioot gaan gedragen. Dus glimlach ik enkel naar haar. "Ik laat je niet in de steek. Nooit niet." Ik zoek haar blik. "Okay?"



now I understand what you tried to say to me
and how you suffered for your sanity, and how you tried to set them free
they would not listen - they did not know how
perhaps they'll listen now
Back to top Go down
View user profile
Sponsored content




PostSubject: Re: I'll be a chance you had to take   

Back to top Go down
 
I'll be a chance you had to take
Back to top 
Page 1 of 1

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
Survivors :: De FAKZ :: Nature :: Cliffs-
Jump to: