HomePortal*FAQMemberlistkaartRegisterLog in

Share | 
 

 » Young and wild and free.

Go down 
AuthorMessage
Kid
Administrator
avatar

Aantal berichten : 724

Karakter
Leeftijd: 15
Partner: Perrie ♥
Groep: Nvt

PostSubject: » Young and wild and free.   Sun Nov 11, 2012 8:12 am

Women, money, and a good time…


Met een brede grijns liep hij wankel door de straten van PB, hij was bij een houseparty van een van die gasten geweest. Het was zo rond 4uur ‘snachts ofzo. Het was zó verschrikkelijk fijn dat er geen volwassen waren die hem tegen hielden, met zuipen dan hè. Want ja, dat deed hij graag, zoals eigenlijk wel meer kinderen hier. Hij was geen kind, well, eigenlijk was dat dom als je bedacht wat zijn ‘naam’ was, maargoed, die had hij gekregen van jongens die vele male ouder waren dan hem. Dus dan was ie vanzelf ‘kiddo’ snapje? Het was pikkedonker in de straten, lantarenpalen deden het niet meer, stroom ook niet. En tja, kaarsen waren nergens te vinden. Ook zaklampen waren binnen enkele dagen al leeg, en alle overige batterijen ook. Maar eigenlijk vond hij het niet erg, dat het zo donker was, want ergens tijdens dat feestje had hij zijn shirt verloren. Niet dat hij zich schaamde voor zijn abs, nee absoluut niet, hij was trots op zijn sixpack. Maar het lokte nogal snel ongewenste situaties uit. Zo van, hé jij denkt dat je stoer bent? Dan gaan we je klappen, weetjewel, en daar had hij totaal geen zin in. Nee, hij wilde naar zijn ‘huis’ waar een heerlijk pakketje op hem wachtte. Hij grinnikte even, hij had het over Perrie natuurlijk, hij woonde samen met haar. Het lekkerste meisje in heel de fakz, in heel de wereld misschien wel. En iedereen mocht weten dat zij met hem ging, de kleine Kid. Zij was zo ongeveer een half jaar ouder dan hem, waar ook best wel mee pronkte, ze was echt wel een kop langer. En lekker, echt lekker weetjewel. Gewoon het soort meisje wat iedere jongen wil, zo eentje die word nagekeken in drukke winkelstraten, jongens die naar haar kont staren enzo. Maar zij was van hem, helemaal van hem alleen.

Hij liet even zijn handen over zijn abs glijden, het was best fris zo in de nacht. En zonder shirt natuurlijk. Hij kneep zijn ogen even samen in een poging iets te zien, hij kon een paar silhouetten van huizen zien, en aan het dak van één van die dingen zag hij dat hij bijna ‘thuis’ was. Erg dronken was hij niet, hij had blijkbaar nog een deel van zijn verstand en dit keer was er niet geblowd, althans, niet door hem. Hij probeerde naar de veranda te sprinten, wat dus niet zo’n goed idee bleek want enkele stappen na zijn poging lag hij bijna plat op de grond. Even liet hij zijn lachje horen, toen graaide hij met zijn hand in de rechterzak van zijn baggy-skate-broek die tot net onder zijn kont kwam. Waardoor zijn boxer duidelijk te zien was. Toen hij vond wat hij zocht trok hij zijn hand terug met daarin de sleutel van de voordeur. Eenmaal daar zocht hij aftastend naar het sleutelgat. Hij opende de deur zacht, want ja, Perrie was vast aan het slapen right? Stil liep hij de trap op, naar haar slaapkamer. Ze moest zo nodig een eigen slaapkamer, waarom? Geen idee, maar hij zag liever een tweepersoons bed en wilde nachten. Teheh. Toen hij boven aankwam liep hij rustig Perrie’s kamer binnen, hij liep naast haar bed en vlocht zijn handen door haar donkere haren en hurkte neer. Zijn hart begon harder te kloppen dan het hoorde, hij begon zich weer verkeerde dingen in zijn hoofd te halen. Niet doen Kid, niet doen. Toch kon hij de neiging niet onderdrukken hij stond op en plaatste zich voorzichtig boven haar, zachtjes drukte hij zijn lippen op die van haar, “Wake up sweety,” Grijnsde hij naar haar, hij wist niet hoe ze dit keer zou reageren, het was immers al vaker gebeurd dat hij haar midden in de nacht wakker had gemaakt. Het lag gewoon aan haar humeur, hoe ze het dit keer aan zou pakken. Hij gaf haar nog zacht een kus in haar hals.





Once more into the fray...
Into the last good fight I'll ever know.
Live and die on this day...
Live and die on this day...
Back to top Go down
View user profile http://judithplatte.deviantart.com
Perrie
Administrator
avatar

Aantal berichten : 727

Karakter
Leeftijd: 16
Partner: You know you live to break me - don't deny
Groep: Nvt

PostSubject: Re: » Young and wild and free.   Sun Nov 11, 2012 11:57 am

kreunend schopte ze haar schoenen uit en veegde ze achteloos in een hoekje. Ze trok haar shirt over haar hoofd uit en trok een kort pyama broekje aan, te vergelijken met een boxershort. Een gaap verliet haar mond terwijl ze met kleine oogjes om haar heen keek. Misschien had ze toch iets te veel gedronken. En dat ze dat zelf al wist, betekende dat het echt zo was. Dat was geen goed teken. Ze ging met haar tong langs haar droge lippen, dorst. Ze had echt wel dorst, alleen moesten ze zuinig zijn met het drinkwater. Over een niet al te lange tijd zou het opraken, iets wat een groot probleem zou kunnen gaan worden. Perrie dacht er liever niet over na. Ze leefde in het hier en nu, niet in het gisteren of morgen. In een wereld zoals deze moest je niet denken over alles wat er fout kon gaan, maar over alles wat er goed kon gaan. Bijvoorbeeld dat er geen ouders meer waren. Geen volwassen die je op je vingers tikten wanneer je iets fout deed of je ernstig in de gaten hielden wanneer je speciaal was. Zoals ze bij Perrie deden. Je zou het niet geloven, maar Perrie.. Die was hoogbegaafd. Ondanks haar uiterlijk als care-free skate chick kon ze toch echt wel goed nadenken. Niet met cijfertjes, zoals de meesten, maar met woorden. Een fotografisch geheugen kon soms wel eens van pas komen. Niemand wist er van en Perrie hield het maar liever strikt geheim. Haar reputatie zou er helemaal aan gaan, al was ze niet echt speciaal hier in de FAKZ. Ze was gewoon één van de tieners die door de verdwijning van haar ouders was doorgeslagen en zich steeds weer bijna in een coma zoop, blowde alsof haar leven ervan af hing en het ene feestje na het andere bezocht. Vandaag was ze iets eerder naar huis gegaan van het feestje van een vriendin. Het werd haar een beetje te ranzig en eigenlijk had ze niet echt zin om bij een stelletje kotsende meiden te blijven. Want ja, dat gebeurde er wanneer je te veel dronk. Je ging het uitkotsen. De stank had Perrie zo misselijk gemaakt dat ze de meiden een knuffel gaf en met betraande ogen van de stank de deur uit liep. Wie had dat gedacht? Het altijd zo brave meisje wat nu, wanneer haar ouders er niet waren, dronken haar bed in stapte. Ze had zelfs een vriendje waarmee ze samenwoonde! Als ze haar ouders ooit nog terug zou zien en ze dit zouden horen, dachten ze waarschijnlijk dat ze het een of andere lame grap was ofzo. Ze zouden waarschijnlijk denken dat ze in Punk'd zaten. Ach, Perrie geloofde niet dat ze haar ouders ooit nog terug zou zien. De FAKZ was haar nieuwe leven, zoals als die van alle kinderen hier. Dat er ooit nog verandering in zou komen.. verwachtte ze niet.

Dat waren de gedachten die door Perries hoofd spookten toen ze in bed een beetje lag weg te dommelen. Heel erg dronken was ze niet, meestal was ze toch nog wel redelijk bij zinnen wanneer ze aardig wat drank op had, dus dat zat wel goed. Haar dekbed trok ze op tot haar kin terwijl ze als een engeltje lag te slapen. Haar borstkas ging op het ritme van haar ademhaling op en neer. Omdat ze in een diepe slaap lag hoorde ze dus ook niet het slot in de deur omdraaien. Ze hoorde geen persoon half dronken de trap op strompelen en haar kamerdeur hoorde ze niet opengaan, ondanks dat hij toch wel lichtelijk kraakte. Die hand door haar haar voelde ze dan weer wel, maar ze was zo diep in slaap dat ze alleen maar een beetje met haar hoofd bewoog, net zoals een kat wel eens deed. Ze slikte en draaide haar hoofd om. Toen ze de druk op haar lichaam voelde vergroten begreep ze toch wel redelijk dat er iets gebeurde waarvan ze op de hoogte zou moeten zijn. Maar de alcohol zorgde ervoor dat ze bleef liggen waar ze lag, ogen gesloten. Ook toen ze lippen op de hare voelde gaf ze een kus terug. Maar de die bekende stem deed haar toch wel de ogen openen. "Wake up sweety." Ze zag zijn gezicht niet, maar wist gewoon dat het Kid was die met een grote smirk op zijn muil hebberig naar haar keek. Ze moest een zucht onderdrukken. De gedachte 'niet weer hè..?' schoot door haar hoofd heen, maar ze zei hem niet hardop. In een normaal tempo opende Perrie haar ogen toen ze zijn lippen in haar nek voelde. Nu was het haar beurt om te grijnzen. Vanonder de dekens gaf ze hem een knietje op een zeer gevoelige plaats. Waarschijnlijk zou hij kermen van de pijn en van haar af gaan om op de grond neer te vallen en naar de gevoelige plek te grijpen. Langzaam kwam ze overeind in haar bed, een hand door haar warrige slaap haar halend. Bij de gaap hield ze haar hand voor haar mond. Zitten in kleermakers zit met de dekens nog steeds over haar heen keek ze naar hem. "Foei Keith, je weet het best." Een grote grijns verscheen op haar gezicht terwijl ze naar de jongen keek. Ze hadden met elkaar, al een tijdje. Ze had hem -nog- niks verteld over dat ze eigenlijk Freedom heette, maar de naam verschrikkelijk vond. Niks over dat ze jaren in coma lag en niks over haar hoogbegaafdheid. Daar was ze gewoon nog niet klaar voor, dus laat staan voor wat hij elke keer weer probeerde bij haar. Maar Kid was wel onwijs schattig, echt zo'n lief jochie die onwijs veel aandacht kreeg van de ladies en er ook nog echt blij mee was. Hij had een sixpack, iets waar Perrie echt trots op was. Er waren nog weinig jongens in de FAKZ met een sixpack en zij had er gewoon één. Ze was wel trots dat ze zo'n vriendje had. De grijns verging Perrie toen haar deken een beetje naar beneden gleed waardoor een stukje van haar bh bandje zichtbaar werd, ze had immers geen t-shirt aan. Met een rood hoofd trok ze de deken weer tot haar kin op en ging met haar rug tegen de muur zitten. "Je bent harstikke dronken Kid. Ga pitten ofzo, niet mij lastig vallen. En néé, voordat je het in je hoofd haalt: Je slaapt niet bij mij in bed." Soms kon hij echt een ongelooflijke perv zijn, dat kleine joch. Maar op één of andere manier was dat juist wat haar tot hem aantrok. Het was zo dat het schattig was. En dat sixpack, dat was echt gewoon om te kwijlen. Nu pas viel het Perrie op dat hij zijn shirt mistte en zijn sixpack onwijs goed zichtbaar was. Een nog grotere grijns kwam er rond haar mond. "Te hard gefeest lieve schat? Ik moet zeggen dat er na al die tijd nog steeds niks mis is met je sixpack." Even keek ze opzij, naar het raam met gesloten gordijnen. "Rawr," voegde ze er met een grinnik aan toe. Ze schudde met haar hoofd en ging op de rand van haar bed zitten, voeten op de vloer en deken nog steeds tot aan haar kin aan toe opgetrokken. Ze was benieuwd hoe Kid nu zou reageren.


Back to top Go down
View user profile http://survivorss.actieforum.com/
Kid
Administrator
avatar

Aantal berichten : 724

Karakter
Leeftijd: 15
Partner: Perrie ♥
Groep: Nvt

PostSubject: Re: » Young and wild and free.   Mon Nov 12, 2012 5:29 am

Women, money, and a good time…

“Aaahh fuck,” Kreunde hij luid nadat Perrie zojuist haar knie in zijn zaakje had geplant. Damn, die had hij absoluut níet zien aankomen. Kermend liet hij zich van haar bed vallen om vervolgens met een plof op de zachte vloerbedekking te landen. Gelukkig maar dat er een vloerbedekking was, want anders was het nóg pijnlijker geweest. Hij sloeg zijn beide handen over zijn zaakje en drukte zijn hoofd zo hard mogelijk de vloer in, om bij wijze van zijn pijn wat zachter te maken. Mission failed. Shit man, Perrie was nog slim ook, een normaal meisje had dat nooit bedacht right? Maarja, ze was ook niet voor niets zijn vriendin. Nog steeds lag hij half jankend half grijnzend op de vloer. Hij hoorde dat Perrie zich bewoog en opende zijn dichtgeknepen ogen. "Foei Keith, je weet het best."
Keith, zijn echte naam, Keith, dat jochie. Die knul die braaf was, die alles deed wat hem werd opgedragen. Het jongetje dat altijd met zijn zus was. De jongen voor hij zijn ouders verloor. Hij kneep zijn ogen weer samen maar dit keer harder, hij moest die herinneringen wegbergen, gewoon voor altijd vergeten, weetjewel, dat als je een schok ofzo krijgt, dat al die dingen die je niet wilt onthouden gewoon verdwenen zijn. Maar zo’n schok was er niet, of nou ja, vast wel, maar dat was er dan ééntje waarbij je al je herringeringen kwijt was. En dat wilde hij niet, nee, hij wilde nog die herinneringen van alle -bijna- alle feestjes. En van Perrie, van Perrie natuurlijk.

Zijn grijs/blauwe ogen zagen een beeldschoon grijnzend meisje voor zich, hij volgde al haar bewegingen. En het ontging hem natuurlijk niet dat haar dekbed net iets te ver naar beneden gleed. Even stokte zijn adem en passeerde zijn hart een slag. Maar dat adembenemende moment was gauw over nadat Perrie haar dekbed weer had op getrokken. “Je had hem wel zo kunnen houden hoor, dat dekbed, of zelfs nog iets lager misschien.” Grinnikte hij met een wenkbrauwwiebel nadat hij zich een stukje had op gehesen. Ondertussen deden zijn ballen alweer iets minder zeer. Smekend keek hij haar aan, hij mocht toch wel één nachtje, één nachtje bij haar slapen? En alsof ze zijn gedachten kon lezen gaf ze gelijk antwoord op zijn vraag. "Je bent harstikke dronken Kid. Ga pitten ofzo, niet mij lastig vallen. En néé, voordat je het in je hoofd haalt: Je slaapt niet bij mij in bed." Fronsend keek hij haar aan, zo dronken was hij toch niet? Hij had wat biertjes op... en een wodka. “I wasn’t that drunk…” Mompelde hij blozend. De rest van de zin maar even negerend. Perrie zat met haar rug tegen de muur langs haar bed, en hij had sterk de neiging naast haar te komen zitten. Maar het leek hem verstandig dat nu nog maar even niet te doen. Maar hij wilde haar zo graag, gewoon hebben, snapje. En ze wist niet hoeveel moeite hij deed, en hoe hard hij zijn best deed zich in te houden. Niet dat het hem altijd lukte natuurlijk, maarja, dan liet zij ook wel van zich weten. Hij snapte niet waarom ze het nog niet wilde, ze waren toch 15? Of nou ja, hij was bijna vijftien. En een puberende jongen kon zo ongeveer aan niks anders denken, daar kon hij ook niets aan doen.
"Te hard gefeest lieve schat? Ik moet zeggen dat er na al die tijd nog steeds niks mis is met je sixpack." Even liet hij een grijnsje zien, yeah babe, true. “I know right, I'm just too damn sexy,” Grinnikte hij. Het was echt niet dat door haar keuzes, die hij ook respecteerde, hij niet meer van haar hield. Nee, echt helemaal niet. Hij hield van haar no matter what. "Rawr," Dayum, zo seksie, zo lekker. Deed ze het expres? Was ze gewoon met hem aan het spelen, als een kid’s toy. Hij zo ver lokken, maar dan toch weer tegenhouden, ofzo. Eigenlijk vond hij het niet erg, ze konden echt wel samen lachen. Ja, zeker weten. Toen Perrie dichterbij kwam te zitten wilde hij gewoon de dekens van haar aftrekken, big deal? Ze had toch nog gewoon een bh aan right? En tieten was hij echt wel gewend hoor, alleen nog niet die van haar… ghehe. Ondeugend keek hij haar aan, maar hij wist dat ze het niet zou waarderen, dus deed hij het maar niet. En als hij het al had gedaan, was hij het waarschijnlijk de volgende ochtend alweer vergeten, door de drank. Met een zacht kreuntje stond hij op, hees zich naast Perrie op bed en kwam dicht tegen haar aan zitten -zorgend dat het dekbed tot haar kin bleef waar het was-. Met zijn hoofd een tikkeltje schuin bood hij zijn excuses aan “Sawry,” Hij gaf haar als een soort van slijm-actie een lief kusje op haar wang. Toen herinnerde hij zich dat zij ook een feestje had gehad, een meiden feestje ofzo, whatever. “Hoe was je feest?’’ Met een klein glimlachje keek hij haar aan, het koste hem heel veel moeite hier zó te zitten. Maar toch lukte het hem, gelukkig, want straks kreeg hij nog een knietje, en werd hij onvruchtbaar ofzo. Snapje.

»Sorry, ik ben echt slecht in het meer maken dat wat er al is D=




Once more into the fray...
Into the last good fight I'll ever know.
Live and die on this day...
Live and die on this day...
Back to top Go down
View user profile http://judithplatte.deviantart.com
Perrie
Administrator
avatar

Aantal berichten : 727

Karakter
Leeftijd: 16
Partner: You know you live to break me - don't deny
Groep: Nvt

PostSubject: Re: » Young and wild and free.   Mon Nov 12, 2012 12:57 pm

Het was gewoon eigenlijk onwijs leuk om die jongen zo te pesten. Ze zorgde er zelf elke keer voor dat hij jeweetwel wilde, maar wees hem steeds weer af. Het was niet dat Perrie niet wilde ofzo, maar het was meer de angst. Haar leven zou te veel veranderen wanneer ze hem zijn gang liet gaan. Daarbij was zij pas 15 en hij nog niet eens 15. Aan de ene kant deed ze het ook voor z'n eigen best wil. Hij wilde toch op zijn 14e geen teendad worden? Net zo goed als dat Perrie niet bepaald zin had om zo'n klein wezentje met zich mee te dragen. Te veel moeite. En de kans dat ze teenouders zouden worden was groot, want Perrie verwachtte niet echt dat Kid voortdurend condooms bij zich had ofzo. Zo ver zou hij vast niet vooruit denken. Dat zou haar dan erg verbazen.
Wat was het toch een schattig klein krengetje. Hij maakte haar elke keer weer aan het lachen met die acties van hem, ookal was het eigenlijk beschamend. Ook zijn reactie over de deken die afzakte was grappig, al bedoelde hij het waarschijnlijk.. Anders. Toen ze zei dat hij niet bij haar in bed mocht slapen, zag ze die verdrietige blik in zijn ogen. Die smekende puppyeyes. Bijna onweerstaanbaar, maar ze kon er tegen. Ze grinnikte. "Tuurlijk ben je niet dronken bro. Daarom lul j-" hier stopte ze met praten omdat ze die blosende wangetjes van hem wel zag. Zo schattig! Ze wilde er eigenlijk in knijpen, maar hield zich in. Er was enkel een lief glimlachje rond haar lippen te zien. "I know right, I'm just too damn sexy," was zijn reactie op haar woorden over zijn te sexy sixpack. Ze kon er niet tegen en moest er wel naar kijken. Die sixpack was gewoon om te kwijlen! Je kon er gewoon niet om heen, er was niks mis met het uiterlijk van Kid. Een moment zag ze zijn blik hebberig naar haar deken gaan. 'Als je het maar laat,' ging er door haar gedachten heen. Hij zou echt nog lang niet jarig zijn wanneer hij die van haar af zou trekken. Jezus, hij zou dan echt een mep in zijn gezicht krijgen! Gelukkig bedacht die perv zich en in plaats van die deken van haar lijf te rukken ging hij poeslief naast haar zitten en keek haar met een schuin hoofd aan, zijn excuses aanbiedend. "Sawry," zei Kid terwijl hij een kus in haar nek drukte. Ze glimlachte terwijl ze met haar hand door zijn haren ging. "Hoe kan ik nou boos blijven op die puppyogen?" klonken haar woorden terwijl ze zelf een pruillipje opzetten en expres zielig klonk. Ze lachte eventjes schattig en legde haar hoofd in zijn nek en bleef even zo zitten met haar ogen gesloten. Haar arm sloeg ze om zijn middel, waardoor hij zich waarschijnlijk weer niet zou kunnen bedwingen. Perrie ademde rustig en op een sereen tempo terwijl genoot van het even fijne moment. Ze wist namelijk niet hoe lang het zou duren. "Zoals de meeste feestjes, alleen met iets meer drank wat er voor zorgde dat er aardig wat werd afgekotst. Oftewel, ik was eerder thuis. Niet echt een succes was het." Ze vroeg Kid -nog- niet over zijn blijkbaar wilde feestje aangezien ze zich nogal ongemakkelijk voelde zo zonder shirt aan. Ze koos er voor om Kid lost te laten weer rechtop te gaan zitten. Haar deken sloeg ze even nog wat strakker om haar hele bovenlichaam en stond langzaam op van haar bed. Haar blote benen waren te zien aangezien de deken ruim over haar pyama boxershort viel. Netjes geschoren en prachtig glad. Waarschijnlijk zou hij nog denken dat ze helemaal geen broek aan had. Haha, dat zou nog eens een domper voor hem zijn. Al gapend liep ze nog een beetje wankel van de slaap naar haar kast en trok er een t-shirt uit. Gewoon willekeurig. Ze had immers geen lelijke t-shirts. Even draaide ze zich om naar Kid terwijl ze hem, dit keer streng en serieus, toesprak. "Jij blijft hier. Geen gegluur, geen perv'ish gedrag. Niets. Get it?" Na die woorden liet ze toch weer eventjes een poeslief glimlach zien terwijl ze zich met een ruk omdraaide en naar de deur van haar slaapkamer liep, de deurkruk omlaag duwde en de gang instapte. Op de gang lag hout wat het niet zo fijn maakte om met haar blote voeten op te staan. Haar slaapkamer was fijner met dat tapijt. Zo lekker wollig tussen je tenen. Ze keek nog eventjes snel naar de deur die ze achter zich had gesloten en gooide toen snel de deken van haar rug af. Zo snel mogelijk trok ze haar roze t-shirt met een cupcake op haar borst over haar hoofd heen. Het matchte goed met haar eveneens roze pyama boxershort broekje dingetje. Even rekte ze zich nu meer op haar gemakt gapend uit om weer terug de kamer in te lopen. Hoe laat zou het eigenlijk wel niet zijn? 4 uur? 5 uur?

"Sorry voor flutje, ben mooee =w="


Back to top Go down
View user profile http://survivorss.actieforum.com/
Kid
Administrator
avatar

Aantal berichten : 724

Karakter
Leeftijd: 15
Partner: Perrie ♥
Groep: Nvt

PostSubject: Re: » Young and wild and free.   Tue Nov 13, 2012 4:51 am

Women, money, and a good time…

Even bracht hij zijn hand omhoog om vervolgens zijn haar goed te strijken. Zijn haar was donkerbruin/blond achtig, een beetje vaag. En tijdens de FAKZ had hij het in model proberen te knippen, wat nog aardig gelukt was ook, behalve dan dat er hier en daar wat ongelijke pieken waren. Maarja, niemand zag er tegenwoordig meer perfect uit. Perrie, zij wel natuurlijk. Naast Perrie waren er nog wel leuke meisjes, maar niet zo leuk als zij, bij lange na niet. Geen eentje waarbij hij dezelfde gevoelens had als voor haar, of waarbij hij hetzelfde zou proberen te bereiken. Hij zou haar ook nooit verlaten alleen omdat ze geen sex wilde, natuurlijk niet. Zijn wangen kleurde een tikkeltje rood bij haar aanraking, alsof ze zijn net goed gestreken haar weer expres door de war haalde. "Hoe kan ik nou boos blijven op die puppyogen?" Hij lachte, dat kon ze ook niet, maarja, het was ook niet voor niets een van zijn specialiteiten. “You can’t,” Grinnikte hij. Hij voelde hoe haar donkere haren in zijn nek kriebelde en schouders kriebelde. Hij voelde ook hoe haar blote armen zijn ontblote bovenlijf omarmde, hij spande zijn spieren aan omdat haar arm tamelijk koeler was dan zijn middel. Hij kreeg het warm van haar, dat was voor zover wel duidelijk. Zijn hand gleed naar haar kont, maar toch trok hij hem op het laatste moment weer een paar centimeters terug. Zijn hartslag pompte met een razend tempo bloed door zijn lichaam. Wat deed ze met hem? Met een klein glimlachje keek hij opzij toen Perrie tegen hem begon te praten, "Zoals de meeste feestjes, alleen met iets meer drank wat er voor zorgde dat er aardig wat werd afgekotst. Oftewel, ik was eerder thuis. Niet echt een succes was het." Zijn kleine glimlachje maakte plaats voor een brede grijns. “Herkenbaar,” Precies zoals hij had verwacht, of nou ja, zoals die van hem ook was geweest. Zijn hoogtepunt lach zo rond de 1uur snachts. Daarna ging het bergafwaarts, hij kon zich eigenlijk ook niet meer herinneren waarom hij geen shirt meer aan had. Het zou strippoker geweest kunnen zijn, maar het had ook gekund dat hij het gewoon warm had ofzo. Een zacht lachje verliet zijn mond, zij had ook geen shirt aan. Maar dat was vast en zeker gewoon omdat ze was gaan slapen. Zijn face kwam terug naar sad-mood toen hij door had dat ze hem los had gelaten en haar hoofd weer rechtop had gebracht en opstond. “Stink ik dan zo erg?” Bracht hij zielig uit, hij wist ook wel dat ze niet weg ging om hem, want als ze alleen had willen zijn had ze hem wel de kamer uit geschopt. Hij keek hoe ze haar kast open trok en er een shirt uit griste. Damn. “Hey babe, da’s echt niet nodig hoor,” Grinnikte hij. Maar ze zou niet van gedachte veranderen, en dat had hij ook eerlijk gezegd niet verwacht. Zijn ogen gleden over haar lichaam, maar bleven al snel haken op haar maar al te perfecte kontje. Damn hot. Kid verplaatste zijn lijf een klein stukje om makkelijker te zitten, toen draaide Perrie zich om om hem met een strenge blik aan te kijken, "Jij blijft hier. Geen gegluur, geen perv'ish gedrag. Niets. Get it?" Zijn wenkbrauwen kwamen iets omhoog en een pruillipje was zichtbaar, “Nah...” Stootte hij uit. Ze liep de kamer uit en sloot de deur. Als een gek sprong Kid op, maakte zijn riem los, schopte zijn broek uit -waardoor hij alleen in een onderbroek stond- en sprong met een zachte plof in het bed. Helaas had Perrie haar dekbed mee genomen, snel zochten zijn ogen naar een kleed ofzo, eenmaal gevonden trok hij hem over zijn hoofd heen en begon daar op Perrie te wachten. Een ondeugende grijns kwam rond zijn lippen te staan. Zijn ogen kwamen net onder het kleedje vandaan, en stiekem hoopte hij dat hij hier heel de nacht mocht blijven liggen.





Once more into the fray...
Into the last good fight I'll ever know.
Live and die on this day...
Live and die on this day...
Back to top Go down
View user profile http://judithplatte.deviantart.com
Perrie
Administrator
avatar

Aantal berichten : 727

Karakter
Leeftijd: 16
Partner: You know you live to break me - don't deny
Groep: Nvt

PostSubject: Re: » Young and wild and free.   Tue Nov 13, 2012 10:27 am

And here it's safe, and here it's warm.
And here the daisy guard you from every harm
Here your dreams are sweet and tomorrow brings them true
Here is the place where I love you
-

Heel even bleef ze voor de deur van haar slaapkamer staan. Haar rechterhand bleef boven de deurknop hangen terwijl haar linker op haar borst ruste. Ogen sloten terwijl ze rustig in en uit ademde, alsof ze aarzelde of ze wel naar binnen wilde. Misschien wilde ze ook wel niet naar binnen. Stiekem niet. Waarom had ze Kid eigenlijk niet haar kamer uit geschopt? Het was midden in de nacht. Ze was moe en wilde slapen. Waarom liet ze Kid dan in haar kamer? Had ze behoefte aan gezelschap? Of had ze in haar hoofd iets gepland waar ze zelf nog niets van wist? Perrie zuchtte eventjes terwijl haar ogen gesloten bleven. Ze kon niet voorspellen wat dat joch nu weer had gedaan. Het was nogal.. Voorspelbaar dat hij daar nog gewoon braafjes op dat bed zat terwijl hij rustig en afwachtend naar de deur keek. Ja, haha. En voorspelbaar was nou net wat je niet van Kid moest verwachten. Hij deed nooit iets voorspelbaars, verraste je altijd. Daarintegen was het dan weer onvoorspelbaar dat hij voorspelbaar daar gewoon op haar bed nog braafjes op haar wachtte, als je wist wat ze bedoelde. Ja, Perrie was wel slim. Soms. Nee, ze wilde niet slim zijn. De meisjes die haar imago hadden waren niet slim. Die hadden het waarschijnlijk al met de meerderheid van de jongens in de FAKZ gedaan en zopen zich elke avond in een coma. Niet dat Perrie niet genoot van haar leven zonder ouders. Ooh nee, ze nam het er van hoor! Voor haar doen tenminste wel. Voor de FAKZ was ze nog nooit op een feestje geweest, had ze nog nooit een slok alcohol op. Het enige 'stoute' wat ze had gedaan was het secretly laten zetten van een tatoeage, al was dat ook geen smerige ofzo. Het was een simpele zin wat 'There is nothing in a caterpillar that tells you it's going to be a butterfly' zei in sierlijke letters. Hij stond op haar rechter arm. Een seconde liet ze haar hand eroverheen gaan, maar haar concentratie was alweer weg. Omdat ze jaren in coma had gelegen had ze drie jaar van haar leven in een coma gelegen. Van 9 tot 12 jaar, net de jaren waarin je naar de middelbare school zou gaan. Ze had twee klassen overgeslagen waardoor ze een klas hoger zou moeten zitten als haar broer, maar door die coma heeft ze niet eens op de middelbare school gezeten. Tot haar 13e spendeerde ze al haar dagen aan het revalideren. Opnieuw leren praten, lopen etc. Door haar hoogbegaafdheid ging dit gelukkig erg snel waardoor ze op haar 14e weer thuis. Enkele maanden een normaal leven, maar toen.. Poef. Verpest. Perrie kneep haar ogen nog even wat harder dicht om te zorgen dat er geen tranen uit zouden rollen. Hoe kwam ze nou ineens op deze sombere gedachten? Today, not yesterday or tommorow, remember? Ze kon er niet tegen, soms had je nou eenmaal momenten waarop je dacht aan alles wat er gebeurd was. Aan iedereen die in je leven waren geweest, maar er nu niet meer waren. Uit haar vorige leven had ze eigenlijk alleen nog maar Dez, haar ouders broer. Maar dit was haar nieuwe leven. Dít, een veel beter leven. Vrij en zonder zorgen. En ze had nu Kid, haar vriendje. De jongen waar ze onwijs veel van hield, die nu in háár kamer op háár bed zou zitten. Hopelijk. Nee, nu wilde ze al helemaal niet naar meer naar binnen. Ze wilde zich hier op de grond laten zakken in de gang en uithuilen, maar ze deed het niet. Perrie was sterk, geen doetje. Na-ah.
Ze haalde nog even diep adem en zorgde dat ze weer die stralende glimlach rond haar lippen had. Geen gejank nu. Ze had een vreselijk sexy vriendje in haar kamer zitten en genoeg feesten om zich op af te reageren. Er was geen reden om verdrietig te zijn. Haar hand die nog steeds boven de deurknop hing ging nu naar beneden en drukte de deurknop omlaag. Haar linker hand liet ze langs haar zei zakken waardoor ze er gewoon ontspannen uitzag. Nu nog haar open openen. Nog eventjes haalde Perrie een hand door haar haar terwijl ze de deur alvast weid open zette en haar dekbed van de grond oppakte om naar binnen te lopen. Toen ze eenmaal het hoopje jongen op haar bed zag liggen stokte haar adem eventjes in haar keel. Het dekbed viel uit haar handen terwijl haar mond half open stond. Reactie.. Hoe moest ze reageren? Ze wist het eigenlijk zelf niet. Aan de ene kant was ze boos, omdat hij voor de zoveelste keer niet naar haar luisterde en half-naakt op haar bed lag. Aan de andere kant vond ze het hilarisch en wilde ze het uitlachen. En weer iets anders in haar zei dat ze nu rustig op de vloer kon instortten en jankend kon gaan kermen van verdriet. Ze wilde niet toegeven, aan geen van drie de keuze mogelijkheden. Ze wilde gewoon blijven staan, misschien wel gewoon verdwijnen. Hoe kon het dat ze zich ineens zo down voelde? Alsof haar hele wereld instortte. Ze ging niet toegegeven, al helemaal niet aan de laatste. Ze ging niet toegeven. Ze ging niet toegeven! Shit, ze kon er niets aan doen. Een mengeling van gevoelens kwamen er gewoon uit. Poef. En om het nog kutter te maken rolde er een traan uit haar ogen. Gelukkig had ze haar make-up er af gehaald voordat ze ging slapen, want nu kon ze de traan gewoon wegvegen. Dit deed ze ook, maar het maakte het alleen maar erger. Die traan vermenigvuldigde zich en ze merkte dat het er steeds meer werden. Haar keel werd dichtgeknepen terwijl ze strak naar de grond staarde. Hoe kon ze nou gaan janken? Trut dat ze was. Kid zou waarschijnlijk echt zoiets hebben van what the fuck. Hij zou niet weten wat er aan de hand was en waarschijnlijk denken dat hij iets verkeerds had gedaan, of het misschien wel wenden aan de overemotie van meisjes. Jezus, hoe was dit mogelijk? De altijd zo stoere, care-free Perrie die per seconden meer tranen in haar ogen kreeg. Ook merkte ze dat ze lichtelijk begon te snotteren. Een seconde keek ze naar Kid, maar langer dan die seconde duurde haar blik niet simpelweg omdat ze niet begreep waarom ze nu ineens aan het janken was, ze had het toch goed met Kid? Er was niks mis met haar leventje. Helemaal niks. Ze zuchtte, maar dat verhielp het janken niet bepaald. Ze liet zich zakken tegen de deur waardoor ze op haar achterste kwam te zitten. Ze trok haar benen op. Zo had ze het nog nooit gehad, nog nooit zo kut gevoeld. Ineens helemaal overemotioneel. Jakkes, wat ze hier een hekel aan. Niks voor haar, helemaal niks. Toen ze eenmaal op de grond zat begroef ze haar gezicht in haar benen terwijl ze haar armen er ook nog eventjes overheen sloeg. Een arm zou nu wel fijn zijn, non?

"Emtional music, STAHP D: Sorry Juud, maar ik kan niet.. Normaal posten wanner ik geweldig muziek heb gevonden en mehh. Vergeef me, sorry!"


Back to top Go down
View user profile http://survivorss.actieforum.com/
Kid
Administrator
avatar

Aantal berichten : 724

Karakter
Leeftijd: 15
Partner: Perrie ♥
Groep: Nvt

PostSubject: Re: » Young and wild and free.   Wed Nov 14, 2012 5:00 am

Women, money, and a good time…

Terwijl hij daar zo lag, in haar geur, haar bed, dacht hij aan de verschillende dingen die er in zijn leven waren gebeurd. Terwijl hij eigenlijk met zichzelf had afgesproken dat hij niet meer aan vroeger zou denken, alleen aan nu, aan Perrie. Stiekem was hij best moe, en hij moest sterk zijn best doen zijn ogen open te houden. Hij vroeg zich af of Perrie hem eruit zou schoppen, wat waarschijnlijk de meeste kans had. Want zijn hoop op eerst even lekker bekken en dan alle kleren uit, was verloren hoop. Dat wist hij ook wel, hij kende haar inmiddels al een tijdje, langer dan dat hij het met welke andere relatie ook had volgehouden. En daar was hij ook best trots op, dat hij zoiets kon, weetjewel. Gewoon, een vaste relatie, ik bedoel van oh shit man. Bám. Hij merkte op dat het best lang duurde, ze zou toch alleen maar haar shirt aantrekken? Toch bleef hij maar liggen waar hij lag, hij zou niet gluren, dat had hij een soort van beloofd. Niet helemaal, maar toch, dan kon hij haar echt vergeten. Sowieso had ze hem dan vermoord ofzo. En hij wilde nog niet dood, absoluut niet. Er waren wel al wat dooien gevallen in de FAKZ, hij had er niks mee te maken, gelukkig. Er was wel zo’n mega grote dude, echt, hij was gewoon bang van hem, en hij wist dat hij één van die kinderen vermoord had. Kid wist het gewoon, hij had het niet gezien ofzo hoor, alleen gehoord, van andere. En er waren er dood gegaan aan honger, hij had zelfs gehoord dat mensen elkaar op aan het eten waren, niet dat hij het geloofde hoor. Maar het zou kunnen, hier kon alles. Maar hij moest niet aan die dingen denken, nee, gewoon niet.

Zijn ogen schoten open doen hij de deurklink hoorde openen, hij zag met zwak licht van de maan, waarvan hij zich afvroeg of die er wel echt was, Perrie de kamer binnen stappen. Ze raapte haar dekbed op, haar bewegingen waren anders, hoewel er maar minuscule veranderingen waren. Met het zwakke licht wat er was kon hij zien, en horen, dat ze het dekbed liet vallen. Zijn ogen gleden van haar lekkere heupen naar haar gezicht, waar haar mond een tikkeltje open stond. Een kleine frons ontstond er door zijn wenkbrauwen, wat was er? Zijn ogen volgde haar hand, die over haar wang veegde. Ze had haar hoofd naar de grond gebogen, iets wat ze normaal nooit deed, nee, ze liep altijd recht, met haar kin een tikkeltje omhoog.
Kid woelde met zijn rechterhand door zijn haar, fuck. Heel kort, toen Perrie hem recht aankeek, schoot er de gedachte door zijn hoofd dat ze het uit wilde maken. Dat het klaar was met hun, omdat hij zich teveel opdrong. Omdat hij dingen wilde die zijn niet wilde, omdat hij nu met alleen zijn onderbroek aan in haar bed lag. En zij niet keer op keer dit zelfde liedje wilde herhalen. Kid zette zijn handen achter zich en duwde zich op, hij wilde naar haar toe lopen, haar omhelzen. Hij wilde niet dat ‘hun’ eindigde. Maar toen hij zich had opgeduwd was zij al gezakt. Ze was tegen de deur gaan zitten, en had met haar armen haar benen vast. Haar hoofd lag tussen haar knieën. Typisch een huil-houding. Hij wist niet wat hij moest zeggen, wat hij moest doen, dacht dat het aan hem lag. Toen schoof hij zijn benen naast het bed en stond hij op. Liep kalm naar haar toe en kwam zo’n 20cm naast haar zitten. Ook hij richtte nu zijn blik naar de grond. “Kom.. Komt het door mij?” Bracht hij moeizaam uit. Hij strekte zijn arm een stukje uit en veegde met zijn wijsvinger haar haar zachtjes achter haar oor, waardoor hij haar gezicht kon zien. “Moet ik naar mijn kamer gaan?” Vroeg hij als een klein kind, dat net inzag dat hij fout zat, en verwachtte dat zijn moeder hem naar zijn kamer zou sturen, maar eerder wilde zijn met die vraag, zodat het vrijwillig was. Toen hij geen antwoord kreeg, op geen van beide vragen, besloot hij dat laatste maar te doen. Zo stil mogelijk stond hij op, griste zijn kleren mee en liep haar kamer uit. Ergens voelde hij een steek, dicht bij zijn hart, eentje die vrij diep ging, iets wat hij nog nooit eerder had gevoeld.
In de gang trok hij zijn kleren aan, en toen schoot hem te binnen dat zijn shirt nog op het feestje lag. Hij zou hem wel even gaan halen. Eerst liep hij naar zijn kamer en pakte één van de vele shirts die op zijn bed lagen. Hij liep de trap af, naar de voordeur en stapte de toch al zo donkere nacht in. Met zijn gedachte nog steeds bij Perrie.

»Sawrhy




Once more into the fray...
Into the last good fight I'll ever know.
Live and die on this day...
Live and die on this day...
Back to top Go down
View user profile http://judithplatte.deviantart.com
Perrie
Administrator
avatar

Aantal berichten : 727

Karakter
Leeftijd: 16
Partner: You know you live to break me - don't deny
Groep: Nvt

PostSubject: Re: » Young and wild and free.   Wed Nov 14, 2012 6:23 am

Shit, shit, shit, shit. Moest dit nu serieus? Het was gewoon echt vervelend. Nee, meer. Het was onwijs kut. Die tranen wilde maar niet stoppen ze had nog niets vernomen van Kid. Ze wist niet wat hij deed, waar hij mee bezig was en niet eens waar hij was. Zou hij nog op het bed liggen of verbaasd naar kijken, met een what the fuck blik? Het enige wat ze op dit moment zeker wist was dat Kid hier echt níks van begreep. Ze had hem nooit verteld over wat er allemaal met haar was gebeurd. En al had ze dat wel gedaan, nog zou hij waarschijnlijk niet weten wat er aan de hand was. Normale mensen liepen nooit een kamer binnen om vervolgens om niets in huilen uit te barsten. Sowieso deed Perrie dat niet, op dit moment na dan. Normaal gesproken moest je echt onwijs je best doen wilde je haar aan het huilen maken. Oké, het was niet zo dat ze onwijs zelfingenomen en verwaand was, maar ze wist donders goed dat er vrij weinig mis was met haar uiterlijk. Ze was mooi, had een prachtig gezicht en een normaal, slank figuur. Het was de realiteit die ze onder ogen zag. En dit was dan ook weer ongetwijfeld de realiteit. Want ja, dat meisje wat normaal prachtig en trots over de straten liep was heel duidelijk aan het janken. Ze wilde niet janken, tuurlijk niet, maar soms was het gewoon niet te stoppen. Het was niet eens duidelijk waarom ze jankte. Totaal onduidelijk. Misschien was het wel onderliggende frustratie, misschien kwam gewoon de emotie van een allang verstreken tijd eruit. Eigenlijk had Perrie nooit geweten dat ze zulke emoties had. Ja ja, ze had het wel zwaar gehad nadat ze was ontwaken uit die coma, maar ze had altijd haar familie die veel om haar gaf en haar steunde. Haar broer, moeder, vader.. Streng onder toezicht, dat wel. Ze mocht vrijwel nooit ergens alleen naar toe uit angst dat ze daar nog te zwak voor was. Iedereen 13 of 14 jarig kind zou daar een hekel aan hebben, Perrie ook, maar ze had zich er door heen geslagen, eigenlijk niet eens wetend dat het niet normaal was om zo kort gehouden te worden.
Voetstappen die dichterbij schuifelden waren duidelijk te horen. Zou Kid zijn opgestaan? Blijkbaar wel, want ze hoorde dat hij een stukje van haar vandaan naast haar ging zitten. Ze keek hem zijdelings aan, maar wel zo dat hij het niet door zou hebben aangezien haar armen voor haar ogen zaten. Daarbij keek hij niet naar haar, wat het wel zo makkelijk maakte. Zijn blik was op de grond gericht toen hij wat zei. "Kom.. Komt het door mij?" Het was echt zo'n muizen stemmetje, heel klein en schuldig. Ja, hij dacht dat het aan hem was. Ze wilde hem aankijken, verzekeren dat het niet aan hem lag en zeggen dat het misschien beter was al ze weer ging slapen, hij eventjes weg ging. Maar ze had er de kracht niet voor, dus schudde ze enkel bijna onmerkbaar haar hoofd. Eventjes haalde ze diep adem waarna ze haar hoofd uit haar knieën haalde en straks voor zich uit keek met nog steeds tranen die over haar wangen rolden. Kid veegde haar haar achter haar oor. Het gaf haar de kriebels, goede kriebels. Van die kriebels die zeiden dat het allemaal wel goed kwam. Dat er niks aan de hand was an hij er voor haar was. Ze was er niet alleen. Even herinnerde ze dat Kid nog steeds geen kleren aan had, maar dat maakte haar op het moment niet veel uit. Eigenlijk had de jongen geluk dat ze zo in janken was uitgebarsten, want als dat niet was gebeurd was ze waarschijnlijk laaiend geweest. Perrie had hem vast en zeker ruw van haar bed afgetrokken en boos naar de deur gewezen met de hint dat hij óf nu weg moest óf hij een klap in zijn gezicht kreeg. En alsnog de kamer werd uitgeschopt.
Weer hoorde ze hem praten, maar dit keer iets minder breekbaar. Hij vroeg of hij naar zijn kamer moest. Perrie vroeg zich af hoe ze daar op moest reageren. Aan de ene kant wilde ze niet alleen zijn, aan de andere kant had ze er wel behoefte aan. Even tot rust komen. Omdat ze er eigenlijk geen antwoord op wilde geven hield ze haar mond en richtte haar blik strak op de grond. Ze wist niet eens wat ze wilde, dus liet ze hem maar zelf beslissen. Nog steeds liepen er tranen over haar wangen, maar ze snikte niet meer. Ze gleden gewoon geluidloos over haar wangen alsof ze een eigenlijk leven leidden. Kid leek zijn keuze gemaakt te hebben, stond op -griste natuurlijk nog wel het hoopje kleren mee- en liep haar kamer uit. Toen ze zijn kamer deur hoorde dichtslaan stond Perrie op en deed haar eigen kamerdeur ook dicht. Even bleef ze staan luisteren of ze nog andere geluiden hoorde, maar dat was niet zo, dus schuivelde ze langzaam naar haar bed en liet ze zich erop vallen en begroef haar gezicht in haar kussen. De geur van Kid hing er nog. De tranen gingen gewoon door en werden inmiddels al weer vergezeld door luid snikken, al werd het wel enigszins gesmoorde door haar kussen. Ze wist wel dat Keith, oftewel Kid, een moeilijk verleden had gehad. Zijn ouders waren er niet meer en omdat hij teveel feestte naar een pleeggezin hier in het voorheen dode stadje Perdido Beach moest. Ook had hij een zus, had ze gehoord. Eigenlijk vroeg ze zich af hoe zij zou zijn. Zou zijn zus op haar lijken? Of was ze heel anders? Het deed er ook niet toe. Langzaam probeerde ze haar hoofd te schudden in haar kussen. Eigenlijk had Kid het moeilijker gehad dan zij, dus ze had geen recht om te janken. Toen Perries gesnik net enigszins was gestopt hoorde ze voetstappen in de gang. Ze hoopte dat Kid niet zou komen kijken hoe het met haar ging, ze wilde niet dat hij haar zo zag. Eventjes hield ze zich angstvallig stil, maar toen de voetstappen uiteindelijk de trap af gingen ging ze op de rand van haar bed zitten. Oren gespitst. Wat had hij beneden te zoeken? Ze luisterde aandacht wat hij ging doen. Toen ze de voordeur open hoorde gaan sperde ze haar ogen ietwat weider open. Ging hij weg? Voor eventjes of voor altijd? Vluchtig stond Perrie op, maar ze hoorde dat de deur alweer in het slot viel. Haar adem stokte even terwijl haar hard een slag oversloeg, op een slechte manier. Ze snelde zich naar haar kamerdeur. Het dekbed lag in de weg waar ze dus over struikelde. Even lag ze plat op haar neus, maar snel stond ze op en gooide het dekbed met een driftige beweging weg. "Fuck," zei ze redelijk zachtjes. Op een drafje rende ze de trap af en gooide ze de voordeur wagenwijd open. Ze stond alleen in haar onwijs korte, geruite roze pyama broekje en roze t-shirt met een cupcake op haar borst, dus het was wel redelijk koud. Een seconden keek ze door de donkere straat, maar besefte dat dat verspilde moeite was. Je zag werkelijk geen hand voor ogen. "Kid!" schreeuwde ze de nacht in. Haar stem klonk wanhopig, maar niet zo dat het leek alsof ze in nood was. Ze wilde hem gewoon niet kwijt. Daarbij was het nu wel redelijk gevaarlijk om rond deze tijd in het donker door de straten te lopen. "Keith, ga alsjeblieft niet weg." Dit was niet geschreeuwd, maar meer gefluisterd. Tegen zichzelf. "Kid!" Probeerde ze nog een keer, alsof ze haar hond terug probeerde te roepen. Het had geen nut, er kwam geen Kid. Driftig en boos op zichzelf sloeg ze met haar vuist tegen de muur van haar huis waarna ze zich liet zakken op de stoep. Ze schudde met haar hoofd. "Shit shit shit shit shit."

"Mehh, hij suckt. Sorry -.-"


Back to top Go down
View user profile http://survivorss.actieforum.com/
Kid
Administrator
avatar

Aantal berichten : 724

Karakter
Leeftijd: 15
Partner: Perrie ♥
Groep: Nvt

PostSubject: Re: » Young and wild and free.   Wed Nov 14, 2012 9:15 am

Women, money, and a good time…

Fuck. Waar was hij mee bezig? Opeens besefte hij dat hij haar, Perrie, zomaar had achtergelaten, en waarvoor ook al weer? Hij kon het zich niet eens meer herinneren, waarom hij uit huis was gelopen. Het was vast niet boeiend, anders had hij het wel onthouden, deels door de drank natuurlijk dat hij het niet meer wist. Maar wat hij wel wist was dat Perrie nu alleen in hun huis zat. Hij had haar achtergelaten, wat voor een kerel was hij wel niet. Vieze flikker dat hij was, eigenlijk verdiende hij een paar rake klappen, recht op zijn face. Perrie haatte hem nu vast echt, ja, ze zou het zeker uitmaken, geen twijfel mogelijk. Hij stak zijn beide handen in zijn haren, trok ze door naar achter en liet ze vervolgens futloos naast zich neer vallen. Godver. Hij had plots nergens meer zin in, wilde gewoon gaan liggen om vervolgens nooit meer op te staan. Hij wilde terug naar Las Vegas, naar Mike en naar zijn zus. Hij liet zich achterover op de straat vallen, het asfalt was koud. En toen schoot het hem te binnen waarom hij weg was, hij zou zijn shirt gaan halen. Waarom de fuck zou hij zijn shirt gaan halen? Hij had er duizenden, kut drank ook. “Damnet Kid,” Mompelde hij boos, meer tegen zichzelf dan tegen wie dan ook. Hij hoopte dat er een vrachtwagen over hem heen zou rijden, dat hij in één klap dood was. Maar dat zou niet gebeuren, want er reden geen vrachtwagens, geen auto’s, niks. Nee, want al die fucking volwassenen waren weg. Kut FAKZ ook.
Hij dacht aan Perrie, aan wat ze nu wel niet zou denken. Een kramp schoot door zijn maag toen hij bedacht dat ze niet boos was geweest, had niet boos geklonken, had überhaupt niet gepraat. Het lag niet aan hem, er was iets anders. Fuck, nog hardere fuck. Als ze boos op hem was geweest had ze hem sowieso voor alles wat ze maar kon bedenken uit gescholden, hem in elkaar geslagen en getrapt -of iets wat daarop leek- en hem vervolgens het huis uit gesmeten. Maar dat had ze niet gedaan, niks van dat alles. Shit shit shit, hij had haar dus achtergelaten, om haar ruimte te geven, terwijl ze hem misschien wel super hard nodig had. Het schoot hem ook te binnen dat hij eigenlijk niets van haar wist. Helemaal niets. Kut. What the fuck was hij voor een vriendje? Hij was de meest egoïstische klootzak die er bestond. Hij dacht alleen maar aan zichzelf. Hij wilde haar niet kwijt, nooit niet, helemaal nooit. Maar hoe kon hij dit goedkamen? Hoe in hemelsnaam zou hij dit kunnen goedmaken? Waarschijnlijk was het onmogelijk, gewoon, bám over. Over en uit. Terwijl hij op het koude asfalt lag, met over zijn hele lichaam kippenvel, biggelde er een heel heel klein traantje uit zijn linkerooghoek. Fuck man, was hij nu ook nog gaan janken? Plots zat zijn hart vol zelfhaat, Kid, de jongen die vol was van zichzelf. De jongen met een mega hoge eigendunk. Liep nu te janken? Hij moest het goed gaan maken, moest haar laten zien dat hij er ook voor haar kon zijn. In een oogwenk stond hij terug op zijn voeten, sprintte als een ware randdebiel richting hun huis. Hij zag er sowieso uit als een gestoorde gek die te veel op had, van wat dan ook, wied tot coke. Misschien zelfs wel paddo’s. Maar het boeide hem niet, het maakte hem geen ene fuck uit.
In een schok bleef hij staan, zijn borstkast ging niet normaal snel op en neer, hijgend liep hij de laatste paar meters naar de stoep voor hun huis. Waar hij in het zwakke licht Perrie zag zitten. Hij probeerde er kalm uit te zien, sterk, zoals hij er altijd uitzag. Maar hij was gebroken, een jongen hoorde niet te breken van dit soort dingen. Fuck. Ze zag hem nu vast als een of andere babyboy. Maar het liefst wilde hij haar gewoon huggen, zo hard als hij kon. Toen hij zo dichtbij was dat ze hem wel zou moeten horen begon hij te smeken, “Perrie, Perrie please…” Het kwam er bijna snikkend uit. Hij richtte zijn ogen naar de grond. Fuck, wat moest hij zeggen? Wat moest hij doen? Hij zette nog een stap dichterbij, hoopte dat ze op zou staan, zodat hij weer omhoog moest kijken in plaats van omlaag. “Forgive me Perrie, asjeblieft,” Hij keek haar weer aan, ze had ondertussen haar hoofd opgeheven. “Ik weet ook niet wat me bezielde, ik dacht, jij wil,” Sprak hij schokkerig, “De drank, ik bedoel,” Fuck, hij verprutste het, hij verfuckte het. “Fuck,” sprak hij dan toch eindelijk uit, een van de enige dingen die er nog door zijn hoofd dwaalde. Het woordje fuck, dat was alles.





Once more into the fray...
Into the last good fight I'll ever know.
Live and die on this day...
Live and die on this day...
Back to top Go down
View user profile http://judithplatte.deviantart.com
Perrie
Administrator
avatar

Aantal berichten : 727

Karakter
Leeftijd: 16
Partner: You know you live to break me - don't deny
Groep: Nvt

PostSubject: Re: » Young and wild and free.   Wed Nov 14, 2012 12:01 pm

Normaal gesproken, zeven maanden geleden, zouden er regelmatig koude briesjes langs Perries benen strijken nu ze hier zo op die stoeprand zat. Maar sinds de FAKZ, sinds de muur, waren die briesjes er niet meer. Het was raar en onnatuurlijk om dat frisse herfst briesje niet voelen, al was het niet meer zo raar. De kinderen zaten hier al zeven maanden opgesloten. Zonder verdomde ouders. Veel dingen waren er al misgegaan en veel kinderen lagen op de begraafplaats. Het was vreselijk wat het aanrichtte zo zonder ouders. Wonderbaarlijk. Niet dat Perrie ooit gedacht had dat ze zonder ouders zou kunnen -eerlijk gezegd verbaasde het haar dat ze nu al zeven maanden zonder ouders had overleefd- aangezien ze die jaren van revalidatie vol op hun moest rekenen, en ze kon ook niet ontkennen dat het in het begin wel fijn was zonder ouders. Nee hè! Daar ging ze weer, shit. Straks zou ze weer in janken uitbarsten nu ze hier zo gebroken op die stoeprand zat, hopend op de terugkomst van Kid. Daarbij wilde ze niet alleen zijn in het huis. Het voelde niet fijn om ergens alleen te zijn. Toen ze terug kwam van het feestje dacht ze er niet echt bij na dat Kid er niet was, ze dook gewoon haar bed in, maar nu de drank voor het grootste gedeelte een beetje was uitgewerkt wilde ze dat niet. Op een of andere vage manier was drank altijd redelijk snel bij haar uitgewerkt en echt dronken was ze nog nooit geweest. Ze kon zoveel drinken als ze wilde zonder ooit maar een keertje over te geven. Hetzelfde had ze met wiet, coke en dat soort dingen. Ze werd gewoon niet high. Of ja, wel een beetje, maar lang niet genoeg. En het werkte nooit lang, vele malen korter. Soms vroeg Perrie zich af of ze soms een freak was met de vage gave om schadelijke dingen in haar lichaam snel te verwerken ofzo, maar aan de andere kant geloofde ze dat niet. Freaks waren over het algemeen toch wel doetjes, weetjewel. En dat was Perrie niet. Tenminste, normaal gesproken niet. Dat ze hier nu als een zielig vodje op die stoep zat was echt een uitzondering. Dat was nog nooit gebeurd. Ze had nog nooit echt gejankt met iemand anders in de buurt, al helemaal niet bij Kid in de buurt. Of Keith. Stiekem vond ze Kid minder mooi klinken dan Keith, zijn echte naam. Het verbaasde haar dat hij liever Kid werd genoemd dan Keith. Zijzelf zou zich er dood voor schamen. De dagen dat ze smeekte of ze alsjeblieft Perrie genoemd mocht worden stonden nog diep in haar geheugen gegrift. Waren zij en Kid dan zo anders? Nee, niet echt. Ze hadden allebei dingen meegemaakt. Bijzondere dingen die niet vele meemaakten. Voor de FAKZ was ze zo'n jongen als Kid wel heel erg ver uit de weg gaan, maar dat was voor de FAKZ. Als wel iemand heel erg ernstig was veranderd door de vorming van de muur, mutanten en freaks.. Was dat wel Perrie. Dat brave stuudje, mooi en toch slim, schadelijk toch niet verlegen was weg. Foetsie en kwijt. Tuurlijk, ze was nog steeds slim. Alleen niemand wist daar van. En tja, dat ze mooi was kon je gewoon niets aan doen. Dat was een feit. Maar verder was ze toch echt wel heel erg veranderd. Feestjes bezoeken, alcohol nuttigen en drugs gebruiken. Niemand die dat verwacht had.
Een zucht verliet haar mond. Perrie was toch wel wat rustiger geworden inmiddels. Ze keek om zich heen, maar zag vrij weinig. Lantaarnpalen werkten allang niet meer. Batterijen waren allang leeg en dus waren zaklantaarns ook niet echt nuttig. Iedereen was vast al gewend aan de immense donkerte in de nacht, maar het gaf Perrie toch nog altijd wel kippenvel. Zoals ze hier zat leek ze echt een hoopje vuil wat geen kracht meer had om op te staan. Alleen een stuk schoner. Misschien zou ze wel inderdaad nooit meer opstaan. Haar gestaar in de diepte was gestopt en ze keek nu verdrietig naar haar schoenen. Kid had haar niet gehoord, damn. Hij was al weg. Hopelijk was hij gewoon onwijs dronken en had hij niet besloten om haar te verlaten ofzo. Ze waren nu al zo lang een stelletje, echt zo'n stelletje waar van iedereen zo iets had van: Ooh, zijn ze nog steeds bij elkaar!? Want ja, van die stelletjes die feestje na feestje bezochten waren meestal niet lang bij elkaar. Perrie noemde dat meestal one night stands, al wist ze ook wel dat dat niet het goede woord was. Dat was iets heel anders, maar iets beters kon ze niet bedenken. Het betekende iniedergeval dat die relaties maar voor korte duur waren. Hoe lang Kid en zij nu al bij elkaar waren, wist ze niet. Lange tijd iniedergeval. Ze zuchtte nogmaals, niet verwachtend dat hij nog terug zou komen. Net op het moment dat ze van de stoep wilde opstaan hoorde ze een stem. "Perrie, Perrie please…" Het was niet de stem zelf waardoor ze opschrok, maar de toon. Het was Kid, dat hoorde ze wel, maar zo had hij nog nooit geklonken. Ze durfde niet op te kijken, bang voor wat ze zou zien. Ze wilde geen kleine, verdrietige Kid zijn. Dat was Kid niet, Kid was vrolijk en onwijs vol van zichzelf. Soms ietwat arrogant, maar dat was juist zo schattig en grappig. Een huilende, smekende Kid kende ze niet. Nog steeds keek Perrie strak naar haar schoenen. Ze voelde een soort kramp in haar buik die ze niet helemaal kon verklaren. "Forgive me Perrie, asjeblieft," klonk zijn stem weer zo smekend. Shit, was het echt haar schuld dat hij zo verdrietig was? Of was het die verdomde drank? Perrie hoopte op de drank, maar vermoede dat het een mix was van beide. Oftewel, zij was ook schuldig. Misschien was ze wel de hoofdschuldige. Waarschijnlijk. Ze schudde met haar hoofd, diep in gedachten. Waarschijn vatte Kid het op alsof ze hem niet wilde vergeven, want toen ze opkeek ging hij nog verder met verklaren en vergeving vragen. Trouwens, waarom wilde hij dat ze hem vergaf? Hij had niks fout gedaan. "Ik weet ook niet wat me bezielde, ik dacht, jij wil, De drank, ik bedoel," zei hij schokkerig. Dat schokkerige was vast en zeker te danken aan die kutterige drank, maar ze was er niet zeker van. Ze keek hem met lege ogen aan waar toch wel een soort glinstering in te zien was die zei dat ze zich moest in houden om niet opnieuw in janken uit de barstte. Met moeite zette ze zich met haar handen af van de stoep en stond ze op. Nu was ze weer een kop groter als hem, wat zo hoorde. Zij had haar groeispurt al gehad en zou niet veel meer groeien. Misschien wel helemaal niet meer. Kid, tja, ze wist niet of hij zijn groeispurt al had gehad. Ze hoopte van niet, want jongens die een sixpack hadden én ook nog eens langer waren.. Dat was gewoon onwijs sexy. Ze focuste zich weer op Kid en keek hem met troebele ogen aan. "Kid, het is n-" "Fuck," onderbrak hij haar. Perries zin bleef onafgemaakt terwijl ze stilletjes naar de grond keek. Misschien was het beter om dit morgen uit te praten, al wist Kid het dan waarschijnlijk niet meer door die verrekte drank. Maar voor dat hij dit allemaal was vergeten, wilde ze het toch eigenlijk wel allemaal goed uitgesproken hebben. Met moeite en een knoop in haar maag richtte ze haar blik weer op Kid, de arme jongen. Ze voelde zich echt onwijs schuldig zo. Shit, dit was echt haar schuld. Trut dat ze was. Een seconden opende ze haar mond om iets te zeggen, maar sloot hem daarna weer omdat het haar niet de gepaste worden leken. Nog een seconden keek ze naar de grond om vervolgens weer met een -voor het eerst- onzekere blik naar Kid te kijken. Voor het eerst dat ze in de buurt van haar vriendje was ze onzeker en wilde ze hem eigenlijk niet aankijken. "Kid.. Ik.. Ik weet het niet," zei ze, ook ietwat schokkerig. Alleen niet schokkerig van de alcohol, maar van het feit dat er weer tranen of haar wangen begonnen te rollen. Met haar hand veegde ze ze weg. Niet weer hè? Kon het nog kutter? Shit. Terwijl ze driftig die tranen van haar wang veegde keek ze naar de vloer waardoor haar haar lichtelijk voor haar gezicht viel. Na een minuutje keek ze weer op, naar Kid. Ze forceerde een licht glimlachje rond haar lippen die toch ietwat droevig stond. Ze deed een stap richting Kid en sloeg haar armen rond zijn nek terwijl ze een kus op zijn voorhoofd drukte om vervolgens haar hoofd in zijn nek begroef. Hoe ze nu stond hield ze niet lang volg omdat Kid korter was dan zij, dus liet ze hem los en deed weer een stap naar achteren. "Het licht niet aan jou, oké? Denk dat niet please." Ze forceerde weer een glimlachje rond haar lippen, draaide zich om een wilde terug naar binnen lopen. BAM. Ze was zo dom om over haar eigen voeten te struikelen waardoor ze plat om haar gezicht terecht kwam. Zo, dat was nog eens een goede actie. Well done! Perrie kermde eventjes van de pijn waarna ze zich omdraaide en naar haar been greep. Er zat een lelijke snee in die aardig bloedde. Ze beet even op haar lip terwijl ze iets naar achteren schoof zodat ze met haar rug tegen de muur van haar huis terecht. Haar been bewegen ging moeilijk, maar het lukte wat betekende dat het godzijdank niet gebroken was. "Shit," schelde ze tegen zichzelf. Wat was ze soms toch een sukkel. Gelukkig barstte ze nu niet in huilen uit. Om zo'n pijntje weigerde ze te janken.

"Mehh .__."


Back to top Go down
View user profile http://survivorss.actieforum.com/
Kid
Administrator
avatar

Aantal berichten : 724

Karakter
Leeftijd: 15
Partner: Perrie ♥
Groep: Nvt

PostSubject: Re: » Young and wild and free.   Thu Nov 15, 2012 4:43 am

Women, money, and a good time…

Zijn ogen vlogen even over de straat, niet dat hij veel kon zien. Alleen wat silhouetten en de weerschijning van de maan op lege frisdrank blikjes, en in de ramen. De maan die volgens hem niet echt was, het kon niet echt zijn. Of toch, was het dezelfde maan die de mensen buiten de muur ook zagen? Bestond er nog wel iets buiten de FAKZ of was alles gewoon verdwenen? Als er al iets was, mensen enzo, dachten ze dan dagelijks aan hun? Aan de hopeloze kinderen, die langzaam in gekken veranderde. Waaronder hij, hoewel hij voor de FAKZ ook al losgeslagen was. Hehe. Het was eigenlijk best komisch, de meeste kinderen hier hadden hem voor de muur er was ontweken. Hij was raar enzo, ging met verkeerde mensen om etc etc. En nu? Nu waren ze hetzelfde, althans, de meeste dan. Ze waren precies als hij, alleen dan wannabe natuurlijk. Behalve Perrie, zij was echt, één van de enige dingen in zijn kleine wereldje waarvan hij wist dat het echt was. Dat het bestond, geen grap was. Niet dat al die kinderen die nog over waren niet bestonden ofzo hoor, maar ze waren gewoon… zo nep. Ook niet allemaal, maar gewoon, zo voelde het voor hem.
Perrie niet, nee.

Zijn ogen bracht hij terug naar haar, er stak iets door zijn hart toen hij zag wat hij had aangericht. Maar waarschijnlijk zag hij er zelf precies hetzelfde uit, misschien zelfs nog wel erger. Ja. Hij zag hoe ze haar hoofd langzaam optilde, hem aankeek, maar hij ontweek haar blik. Hij wilde niet in haar prachtige ogen kijken, ze zou zien dat hij er niets van snapte, wat er aan de hand was. Want wat the fuck was er nu eigenlijk allemaal gebeurd? Het liefst wilde hij gewoon zijn bed in, om binnen een paar seconde in slaap te vallen, maar dat zou hij niet doen. Hij wilde bij haar blijven, om wat voor een rede dan ook. Hij wilde niet dat ze weg zou gaan, hij was zijn conclusie over ‘Perrie is niet boos’ alweer vergeten. Zijn ogen schoten terug naar haar, en dit keer keek hij haar wel aan, haar ogen waren vochtig. Waarschijnlijk net als die van hem. "Kid.. Ik.. Ik weet het niet," Wat wist ze niet? Waar had ze het over… Door die fucking drank kon hij het allemaal niet meer bij houden. Zijn blik werd vragend. Alles was in een soort van waas gebeurt ofzo, toen zag hij flarden van hem, hij die op haar bed lag. En nog daarvoor, het feest, de drank. Even kneep hij zijn ogen dicht. Hij zag er vast super brak uit, met wallen van hier tot Tokio. Toen hij zijn ogen weer opende zag hij dat Perrie opnieuw aan het huilen was. En hij stond daar maar een beetje, wilde haar eigenlijk omhelzen, maar wist toch niet of hij dat wel zou moeten doen. Hij volgde al haar bewegingen, zoals altijd. Hij zag een minuscuul glimlachje, maar die was niet echt. Nee, zo lachte zij niet. Ze stond op en liep naar hem toe, haar geur, het prikkelde zijn toch al vernielde brein. Maar deze geur, deze geur zou hij nooit meer vergeten. Nooit in zijn hele leven, het was de geur van Perrie -natuurlijk- de geur die hij al zo vaak had geroken. Zijn maag kromp opnieuw samen -maar nu in goede zin- toen Perrie haar armen om zijn nek sloeg. Zoals verliefde stelletjes dat altijd deden. Stelletjes zoals zij. Toen zij een kus op zijn klamme voorhoofd gaf sloeg zijn hart zoals al zo vaak op deze avond een slag over. Heel voorzichtig liet hij zijn armen om haar middel glijden, waarna hij ze vlak boven haar heupen liet rusten. Hij voelde hoe haar hoofd dichter tegen zijn nek kwam, hoe haar warme adem langs zijn hals gleed. Hij wilde dat dit moment de eeuwigheid zou duren. Maar dat was niet zo, want nadat ze even zo hadden gestaan, zonder ook maar een woord te zeggen -wat overigens ook niet nodig was- zette Perrie weer een stap van hem weg.

"Het licht niet aan jou, oké? Denk dat niet please." Hij richtte zijn ogen op om haar aan te kijken, sloompjes knikte hij als blijk van begrip. Er zat een fucking betonnen brok in zijn keel, zijn mond was droog. Door het tekort aan water. Maar daardoor was hij niet in staat iets te zeggen. Dus probeerde hij net als haar, een glimlach te forceren. Toen ze zich omdraaide om richting de deur te lopen richtte Kid zijn blik weer op zijn schoenen. Zijn afgetrapte Globe’s, eerste klas skateschoenen merk. Maar voor hij het wist lag Perrie op de grond, fuck. Snel kwam hij op haar afgelopen, hurkte bij haar neer en pakte haar vrije hand vast. Zijn ogen gleden van haar ogen naar de snee in haar been. “Fuck,” Dat zag er niet best uit, en het zou vast ook pijn doen. En kort daarna kwam ook de frustratie van haar kant. Hij zou haar naar binnen dragen… Nee, geen goed plan, hij was zo belabberd door de drank dat ze waarschijnlijk beide nog eens zouden vallen. Waardoor hij zichzelf sowieso ook verwonde. Hij verplaatste zijn lichaam naast haar en pakte haar linkerarm om die vervolgens over zijn schouder te helpen. “Kan je lopen?” Vroeg hij voorzichtig, “Ik help je oké?” Voor hij antwoord kreeg scheurde hij een reep stof van zijn onbelangrijke shirt af en bond die zorgvuldig om haar been. Dat zou het bloeden voor nu even verminderen. Snel drukte hij nog een kus op haar wang, “Het spijt me,” Sprak hij nog, doelend op wat er deze nacht allemaal was gebeurd.





Once more into the fray...
Into the last good fight I'll ever know.
Live and die on this day...
Live and die on this day...
Back to top Go down
View user profile http://judithplatte.deviantart.com
Perrie
Administrator
avatar

Aantal berichten : 727

Karakter
Leeftijd: 16
Partner: You know you live to break me - don't deny
Groep: Nvt

PostSubject: Re: » Young and wild and free.   Sat Nov 24, 2012 9:37 am

Shit, dit was nogal kutjes. Heel erg kutjes. Shit! Wat kon ze soms een vreselijk onhandige trut zijn. Perrie beet even op haar lip terwijl ze haar ogen stijf dicht kneep van de pijn. Er had een stuk glas in gezeten, maar die had ze er al uit getrokken toen ze tegen de muur van het huis aan ging zitten. Dat had je als je als stel beide redelijk vaak een biertje mee naar huis nam. Dan lagen er bierflesjes op de stoep en als je struikelde, kon je daar nog wel eens invallen wat voor een scherpe pijn en een bloederige wond kon zorgen. Eigenlijk was het gewoon een heel stomme actie van haar. Ze was op blote voeten, en toch struikelde ze over haar eigen benen om tegelijkertijd in een bierfles te belanden. Waarschijnlijk zouden er nog kleine glasvezels in haar wond zitten, maar dat maakte niet zo veel uit. Die grote glasscherf was tien keer belangrijker. Nu die er uit was, zou de wond ook niet groter kunnen worden door een grove beweging. Echter deed het wel pijn toen ze het eruit wrikte, en moest ze een kreet onderdrukken. De scherf gooide ze een stukje opzij waar het nu met zijn bebloede uiteinden ergens op de stoep lag. Ze hoorden Kid vloeken, maar keek niet naar hem op. Eigenlijk vond ze op dit moment de pijn in haar knie belangrijker dan haar omgeving, want die pijn was niet niks. Oké, ze was wel een bikkel, maar dit was echt gewoon kut. Perrie zuchtte even om toch een beetje te ademen, want dat ging lastig nu ze zo haar best deed om het niet uit te gillen van de pijn. Haar beide handen had ze vlak naast de wond terwijl ze krampachtig op haar been drukte. Het was iets wat mensen altijd deden wanneer iets pijn deed, al hielp het niet echt veel. Ze voelde dat Kid naast haar schoof en haar ene hand vastpakte en over zijn schouder sloeg. Ze beet even op haar lip toen hij een stuk van zijn shirt eraf scheurde en die om haar knie verbond. Het deed godzamme zoveel pijn. Jezus Christus! Wat een kut gevoel. Toen hij die reep shirt om haar knie verbande drukte ze haar gezicht even strak tegen Kids schouder aan zodat ze er niet naar hoefde te kijken, het niet uit hoefde te schreeuwen en ook niet in janken uit kon barsten. Djeez, ze leek echt een huilbaby zo. Wat een aanstelster. De altijd zo stoere Perrie die normaal gesproken helemaal niks liet merken van pijntjes of verdrietige emoties, moest nu bijna janken. Kid had nog gevraagd of ze kon lopen, gezegd dat hij haar zou gaan helpen, maar dat had Perrie niet gemerkt. Ze lette alleen maar op de pijn en dacht alleen maar "Laat het stoppen, laat het stoppen". Toen de t-shirt reep erom heen zat dwong Perrie zichzelf om haar hoofd van de schouder van Kid te halen en rustige adem te halen. Het ging moeizaam, maar het ging. Ze keek stilletjes naar beneden, naar de grond, en zei geen woord. Het deed nog steeds pijn, maar ze zou niet dood gaan. Bij lange na niet. Het was een diepe, brede wond en waarschijnlijk zou ze niet kunnen lopen, maar het kon altijd erger, niet? Ze had de hele tijd niet zo erg op Kid gelet, maar hij bleek er nog steeds te zijn want hij gaf haar snel een kus op haar wang. Ze keek hem niet aan, maar bleef strak naar de grond staren. Ze had zo'n bedrukt gevoel in haar maag, een mengeling tussen misselijkheid en iets anders. Zo'n gevoel die je wel vaker had als je het wel kon uitgillen van de pijn. "Het spijt me," hoorde ze haar vriendje nog zeggen. Met een beetje betraande ogen draaide ze haar hoofd om en keek hem aan. 'Kid.. Ik zei het net al, maar het is serieus niet jouw schuld. Oke? Je bent juist een van de goede dingen die me is overkomen.' Ze keek hem nog een seconde lang aan en drukte daarna een kus in zijn nek, wat redelijk moeilijk was als je probeerde je been zo min mogelijk te bewegen. Ze liet haar hand over zijn wang gaan en legde daarna haar hoofd in de holte tussen zijn schouders en hoofd, sloot haar ogen en probeerde even niet te denken aan de pijn. Dat ging lastig dus opende ze haar ogen weer en keek strak voor zich uit. Een zucht verliet haar mond. Ze wilde naar binnen, maar lopen ging niet lukken. Als ze zou gaan hinken zou ze waarschijnlijk te veel bloed verliezen. 'Ehm.. Kid.. Zou jij me eventueel naar binnen kunnen dragen en naar mijn kamer brengen? Ik ben dood moe. Kapot. Het enige wat ik nu wil is mijn fucking bed in.' Ze zuchtte even. Hopelijk was ze morgen ietwat gezelliger en een stuk meer zichzelf.

"Perrie, wees niet zo stom s.v.p. =w='"


Back to top Go down
View user profile http://survivorss.actieforum.com/
Kid
Administrator
avatar

Aantal berichten : 724

Karakter
Leeftijd: 15
Partner: Perrie ♥
Groep: Nvt

PostSubject: Re: » Young and wild and free.   Wed Nov 28, 2012 5:37 am

Women, money, and a good time…

Toen hij de stof om Perrie’s been bond wist hij niet dat zij er al een stuk glas uit had gewrikt. Hij wist wel dat de wond ernstig was, hoewel je in deze tijd van alles kon verwachten, maar hij had vooral geprobeerd het bloedden te stoppen. Ergens hier in de fakz liep een genezer rond, hij wist alleen niet wie het was, maar er waren al vele kinderen door dit mysterieuze kind geholpen. Hij had zelfs gehoord dat er iemand al zijn botten had gebroken omdat hij had geprobeerd zelfmoord te plegen door van een dak af te springen. Lol, mision failed, maar, die was dus ook helemaal genezen door dat genezer gastje of gastinnetje. Misschien, als ze de persoon konden vinden, zou hij of zij ook Perrie helpen. Hoewel hij zeker wist dat ze het wel zou overleven. En dat het in verloop van tijd wel zou helen. Hij keek even opzij om te zien hoe het met haar ging, en nam aan dat ze gewoon niet gehoord had dat hij voorstelde haar met ondersteuning naar haar bed te brengen. Hij probeerde haar aan te kijken toen ze eindelijk iets tegen hem zei, gelukkig, ze kon iniedergeval nog praten. 'Kid.. Ik zei het net al, maar het is serieus niet jouw schuld. Oke? Je bent juist een van de goede dingen die me is overkomen.' Hij dwong zichzelf een glimlachje te laten zien. Maar zijn glimlach verging hem toen hij er aan dacht dat híj zo nodig om iets -wat dat dan ook had mogen zijn- naar buiten was gegaan en zij door hém naar buiten was gekomen waardoor zíj uiteindelijk was gevallen. Maar om haar niet nog verdrietiger te maken, stootte hij een “Hm,” uit.
Zijn maag kreeg zn kriebels terug toen Perrie hem, een tikkeltje onhandig, in zijn nek kuste. Haar zachte lippen waren koud, maar de hand die een seconde later over zijn wang gleed was vrij warm. Zijn kleine glimlachje kwam terug toen hij ook het gewicht van haar hoofd op zijn schouders voelde, en haar haren zachtjes in zijn nek kriebelde. Hij liet zijn arm langzaam om haar middel glijden en drukte voorzichtig door zijn hoofd iets te draaien een kus op haar hoofd. Hij hoorde haar zucht, en wilde eigenlijk hetzelfde doen. Alles was zo ingewikkeld. En momenteel verliepen dingen niet op rolletjes.
'Ehm.. Kid.. Zou jij me eventueel naar binnen kunnen dragen en naar mijn kamer brengen? Ik ben dood moe. Kapot. Het enige wat ik nu wil is mijn fucking bed in.' Gelukkig, hij dacht dat hij hier voor eeuwig zou moeten zitten, niet dat dat erg was, met Perrie tegen zich aan. Haar warmte om hem heen, maar zijn reet begon zeer te doen, en stiekem wilde hij eigenlijk ook heel graag zijn bed in. Hij zou maar niet proberen naast haar te komen liggen, want dat zou ze toch niet goed vinden, toch?
“Ja,” Hij knikte even kort, “ik help je,” Hij voelde hoe Perrie haar hoofd van zijn schouders tilde, haar arm lag nog steeds rustig rond zijn nek. Voorzichtig stond hij op, haar ondersteunend, zonder iets te zeggen, of te vragen, begon hij met lopen. Heel zacht, dat natuurlijk wel, hij lette ook goed op haar eventuele bewegingen waaruit bleek dat het echt niet ging. Maar haar kennende was ze zich gewoon aan het verzetten tegen de pijn.
Toen ze eindelijk -na heel wat geworstel- boven aan de trap stonden was het nog maar een paar stappen naar Perrie’s bed. Voorzichtig begeleidde hij haar haar bed in, “gaat ie?” hij wist dat het een vervelende vraag was, maar hij moest hem stellen. “Eerlijk hè?” vroeg hij nog om zeker te weten dat ze niet iets zei wat niet zo was. Rustig hielp hij haar met het dekbed, wat hij zacht over haar heen liet glijden. “Dan ga ik ook maar m’n nest in,” probeerde hij zo vast mogelijk te zeggen, stiekem had hij nog helemaal geen zin om te gaan, wilde hij tegen de muur gaan zitten om te wachten tot ze in slaap viel. Om haar vervolgens te bekijken, want ja, ze was zo mooi dat je amper je ogen van haar af kon houden. Zonder zijn woorden waar te maken bleef hij nog staan, wachtend op haar reactie. Hopend op een antwoord als, ‘nee blijf’ of ‘please, kom naast me liggen’ maar verwachtend dat dat niet zou gebeuren.

»Derp. D=



Once more into the fray...
Into the last good fight I'll ever know.
Live and die on this day...
Live and die on this day...
Back to top Go down
View user profile http://judithplatte.deviantart.com
Sponsored content




PostSubject: Re: » Young and wild and free.   

Back to top Go down
 
» Young and wild and free.
Back to top 
Page 1 of 1

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
Survivors :: De FAKZ :: Perdido Beach :: Streets-
Jump to: