HomePortal*FAQMemberlistkaartRegisterLog in

Share | 
 

 Come and let me~

Go down 
AuthorMessage
Kid
Administrator
avatar

Aantal berichten : 724

Karakter
Leeftijd: 15
Partner: Perrie ♥
Groep: Nvt

PostSubject: Come and let me~   Mon Apr 01, 2013 12:06 am

Women, money, and a good time…


In zijn hoofd stond de muziek aan, luid maar niet te luid, het klonk wazig... niet zoals het hoorde, het ritme liep niet goed. Hij lag op de grond, op een dun dekentje, het deken van haar, van Perrie. Zijn glimlach, de glimlach die hij altijd droeg, was er niet meer. Hij was veranderd, hij zou nooit meer de oude worden. Hij was bang, en boos, vooral boos, boos op de wereld. Op de mensheid. Kut mensheid, kut FAKZ, iedereen mocht dood. Ze mochten allemaal dood, weg, gewoon. Zwart, niks dan zwart. Een zoute traan rolde omlaag langs zijn wang. Hij staarde naar het witte plafon. Er was niks te zien, maar hij kon zijn beelden er op projecteren, in zijn hoofd dan. Hij was geen freak, nee, gelukkig niet. Toch zagen de beelden er gevaarlijk echt uit, beelden van haar, met hem. Alles was perfect, alles. Hij kneep zijn ogen samen, probeerde haar geur terug te halen, haar lach, haar lichaam. Het lukte niet, het kon niet. Onmogelijk.

Het zonlicht deed pijn aan zijn ogen, waarom had hij ook al weer zijn donkere kamer verlaten? Hij wist het niet meer, zonder aarzelen nam hij nog een grote teug uit de fles met wodka, het alcoholpromillage in zijn bloed zou zeker schrikbarend zijn, maarja, yolo. Hij voelde hoe een warme, brandende stroom door zijn lichaam gleed. Hij kneep zijn ogen samen om het zonlicht uit te bannen, zijn maag kromp samen, hij had honger. Had al dagen niet gegeten, in het hotel was immers ook niets meer te vinden. Hij was al op zoek gegaan naar wiet, maar had niks gevonden. Ohja, hij zou naar zijn huis lopen, om het zakje wat in zijn kast verstopt lag op te halen. Dat ging hij doen. Zonder verder na te denken begon hij aan de wandeling naar 'hun' huis. Alles was wazig, hij kon niet scherpstellen, hij kon niet goed zien. Hij keek wel maar hij zag niks, hij was mager, zijn hemd verborg dat niet goed genoeg, zijn short verborg dat niet. Hij voelde zich slap, wilde niet verder. Wilde niks meer, nooit meer. Hij liet zich vallen, op de weg van Perdido Beach naar Clifftop, ging liggen. Waren er maar auto's, rijdende auto's, om hem over te rijden. Nu.

»---> sorry kort, lang geleden.





Once more into the fray...
Into the last good fight I'll ever know.
Live and die on this day...
Live and die on this day...