HomePortal*FAQMemberlistkaartRegisterLog in

Share | 
 

 »C'monn boy.

Go down 
AuthorMessage
Kid
Administrator
avatar

Aantal berichten : 724

Karakter
Leeftijd: 15
Partner: Perrie ♥
Groep: Nvt

PostSubject: »C'monn boy.   Thu Sep 27, 2012 8:59 am

Met een schok kwam Eddy overeind, hij had zijn ogen wagenwijd open en merkte dat hij flink had liggen zweten, niet echt handig met tekort aan vloeistof. Zijn lichaam schokte voorover en met samen geknepen ogen gaf hij over. Zijn waterige ogen gleden naar zijn linkerhand waarin hij een fles whisky vast had. Shit, hij had het weer eens gedaan, weer was hij zo dom geweest om zich straal dronken te zuipen. Dit was al de tweede keer deze maand en het was niet echt goed voor zijn toch al slechte gezondheid. Lekker dan. Maarja, het was ook niet echt vreemd, alles liep de laatste tijd slecht. Zegmaar, de laatste maand. Natuurlijk was het ongeveer zeven maanden geleden al begonnen. Maar nu werd het écht erg, het voedsel begon op te raken, hoewel de meeste kinderen konden shiften in roofdieren, er was hier in de FAKZ niet genoeg prooi. En het water was ook bijna op, uit enkele huizen kwam nog water uit de kraan. Maar die werden goed bewaakt door de daarvoor aangewezen personen. De FAKZ was op rantsoen, dat was wel duidelijk.
Gelukkig was er dan nog de alcohol, in elk huis stonden wel wat flessen van die smerig smakende dranken. Eigenlijk was het best triest dat kinderen van tien of zelfs nog jonger al aan de drank zaten, niemand hield ze tegen. En Eddy deed er net zo hard aan mee.

Rustig stond hij op van de grond, maar dezelfde seconde nog greep hij met zijn hand naar zijn maag, kramp van hier tot Tokyo. Hij strompelde een klein stukje vooruit naar waar zijn longboard op zijn rug lag. Nu pas zag hij waar hij was, op de parkeerplaats van Clifftop Resort wat the fuu moest hij daar nou weer? Hij vergat zijn kramp bij het idee om de weg van clifftop naar pb af te boarden, awesome. Dat moest ie doen, hij stapte dichter bij zijn board en krulde zijn teen onder het dek. Behendig wipte hij het board om. Even verbeet hij zijn pijn, “Doorzetten Edd, c’monn boy.” Mompelde hij met een schorre stem tegen zichzelf. Hij zette zijn linker voet op de neus en zette zich met zijn rechter voet goed af. Met een aardige start racete hij zo de parkeerplaats af, zijn ogen gericht op het gladde asfalt van de weg. De wind waaide door zijn snelheid heerlijk door zijn rode haren. Een klein glimlachje kwam opspelen.
Binnen enkele minuten kwam hij aan de oostkant van pb aanrijden. Hij hoorde het schelle gelach van jonge kinderen, nouja, het was iniedergeval een goed teken dat ze nog lol konden maken. Toch vertrouwde hij het niet helemaal, snel besloot hij te gaan kijken. Zijn lichaamsgewicht bewoog naar links waardoor hij op zijn board de bocht door de straat in reed. Hij zette zich nog eens flink af met zijn rechterbeen. Aan het eind van de straat zag hij enkele silhouetten van kinderen. Het was nog vroeg in de ochtend, normaal was het schemerig. Maar sinds de muur, en de FAKZ waren er geen wolken, of regen of wind of wat dan ook. Alleen die helse zon, maar ‘s nachts kon het ook bizar donker worden. Hij kneep zijn ogen tot spleetjes toen hij dacht dat hij iets op de grond zag liggen, de anderen stonden er om heen en vonden het blijkbaar nodig om te lachen. “Hé! Jullie!” Riep hij richting de gedaantes, vanaf hier kon hij de vier niet herkennen, hij zag hoe de kinderen zich richting hem draaiden hij dacht iets als. “shit Eddy…” Te horen, en snel daarna maakte de kinderen zich uit de voeten. Echter bleef er nog één op de grond liggen. Die kinderen zou hij later wel pakken. Hij haaste zich naar de jongen die hij nu herkende als zijn broertje. Shit, nog diepere shit.

“Aiden… ?” klonk er vragend uit zijn keel, hij hurkte naast zijn broertje neer en legde bezorgd een hand op zijn schouder. Ondanks de gay-heid van zijn broertje, en zijn irritante gedrag hield hij toch een klein beetje van hem. “what the fuck doe je hier man?” vroeg hij hem al iets ruwer. Hij klemde zijn rechter arm om de linker van Aiden en stond op waarna hij zijn broertje mee trok. “Je weet toch, verdedigen en voorzichtig zijn miezerig stuk piepschuim.” Hij keek zijn broertje bestraffend aan, die gozer kon ook niet voor zichzelf zorgen hè. “Een beetje uitleg graag Aiden.” Beveelde hij hem.

~Als je hem niet cool vind dan pas ik hem aan Roomz ;P



Once more into the fray...
Into the last good fight I'll ever know.
Live and die on this day...
Live and die on this day...
Back to top Go down
View user profile http://judithplatte.deviantart.com
Perrie
Administrator
avatar

Aantal berichten : 727

Karakter
Leeftijd: 16
Partner: You know you live to break me - don't deny
Groep: Nvt

PostSubject: Re: »C'monn boy.   Sat Sep 29, 2012 9:10 am

Er werd gewoon echt niet begrepen dat er ook mensen waren die.. Anders waren. Iedereen kent ze wel, van die mensen die je eigenlijk best wel eng vindt en het liefst ontwijkt, maar toch mee geconfronteerd wordt. Tot voorheen kon je er niet omheen. Tot voorheen kon je niet zomaar iemand in elkaar slaan wanneer je die persoon raar of eng vond. Maar die tijd was per direct voorbij toen de FAKZ kwam. De figuren die beschermd waren door volwassen, waren nu niet meer beschermd. Pestkoppen hadde de kans om eens goed los te gaan, en die kans grepen ze met beide handen stevig aan. Zo was dus ook Aiden slachtoffer wan de pestkoppen geworden. "Het is helemaal niet erg om als man op het mannelijke geslacht te vallen Aiden! Je kan er gewoon voor uit komen hoor" Alles wat zijn adoptievader zei, geloofde Aiden vrijwel meteen. Ook had hij deze zin gelooft, maar had hij dat nou maar niet gedaan. Aiden was bi, vrij jong toen hij daarachter kwam en natuurlijk ging hij er meteen mee naar zijn 'held'. Die was zelf gay, dus voor hem hoefde Aiden zich niet te schamen. Dat advies.. Die woorden.. Had Aiden er maar nooit naar geluisterd. Onder begeleiding van Jake had Aiden alles verteld aan zijn vrienden op school. Maar die vrienden, wilde toen geen vrienden meer met hem zijn. Ze vonden Aiden raar, eng. Waren bang dat hij misschien wel verliefd op hen zou worden. Ook de meisjes keken hem raar aan. Alsof hij een stuk raar en vies ongedierte was. Zo werd Aiden steeds meer op zichzelf. Zelfs Eddison wilde eigenlijk niks meer met hem te maken hebben. Het enige verschil met toen en nu was dat er toen nog volwassen waren die ervoor zorgden dat Aiden niet als een zielig hondje in elkaar werd geslagen ofzo, iets wat nu helaas wel aan de hand was.

Het roodharige jongetje hield zijn armen angstvallig over zijn hoofd geslagen. Hij lag als een bolletje op de grond en piepte soms wat onverstaanbare dingen. Er stroomden tranen over zijn wangen, hij huilde. Alleen huilde Aiden nooit schokkerig, beverig en met geluid. De tranen stroomden gewoon over zijn wangen terwijl het gebied rondom zijn ogen ietwat meer rood werd. Er stonden een aantal jongens om hem heen, de meeste van zijn leeftijd. Met de meeste had hij nog in de klas gezeten. Vroeger. Vreselijk lang geleden. Ze waren op hem aan het inbeuken, schoppen en slaan. Lachten erbij alsof het ongelooflijk grappig was. Eigenlijk was het meer een zieke lach, gestoord en helemaal van het padje af. Maar dat verbaasde Aiden niet, vrijwel niemand in de FAKZ was nog goed bij hun hoofd. In de verte hoorde hij iemand iets schreeuwen waarna de pestkoppen iets onverstaanbaar mompelden en zich uit de voeten maakten. Aiden concentreerde zich er niet echt op, bleef in foetus houding liggen. Zijn tranen waren gestopt en hij hoorde ergens in de verte, in een andere wereld, een jongen zijn naam zeggen. Voorzichtig tilde Aiden zijn hoofd op en keek suf opzij. Niemand. Toen voelde hij een hand op zijn schouder. De persoon moest dus aan de andere kant zijn. Nog steeds suf en wazig keek hij naar de andere kant. Hij zag de vage omtrekken van een lange jongen met rood haar. Heel duidelijk zag hij het niet, Aiden had immers een bril nodig maar droeg die al zeker 5 maanden niet meer. Toch zag hij heel duidelijk dat die jongen Eddison was. Hoeveel andere personen met rood haar waren er immers in de FAKZ? Echter was Aiden heel suf. Het leek net alsof hij net wakker werd ofzo. “what the fuck doe je hier man?” Klonk er best ruw. Aiden knipperde, keek leegjes voor zich uit. "Ehh.. Weet ik veel," klonk er verward. Het was duidelijk dat het jongetje toch wel redelijk van slag was door de gebeurtenis van net. Toen voelde hij dat er een hand stevig rond zijn arm werd geklemd en hij ruw omhoog werd getrokken. Wakker. Meteen werd Aiden helemaal klaar wakker. Totaal niet meer suf. "AUW! Edd, je doet me pijn," zei hij toch wel een beetje zeurderig. De blik van Eddison brandde als de neten en Aiden kon gewoon niet terug kijken. Hij haatte die blik. Een blik vol teleurstelling. Een blik die hem nog eens goed vertelde hoe miezerig en vreselijk hij wel niet was. Was hij niet al hard genoeg aangepakt daarnet? Blijkbaar vond Eddy van niet. "Je weet toch, verdedigen en voorzichtig zijn miezerig stuk piepschuim." Nog steeds durfde Aiden niet op te kijken, keek afwezig naar de grond en wiegde ietwat heen en weer. Handen in elkaar vervlochten terwijl hij zenuwachtig met zijn vingers speelde. "Ik weet het, ik weet het. Maar dat gaat ook zo makkelijk als ik in m'n eentje ben en er 7 andere voor mijn neus staan." Misschien zou Eddison het erg betweterig opvangen, maar Aiden sprak alleen maar de waarheid. Zijn gedachten. Het was nou eenmaal niet bepaald makkelijk om je te verdedigen tegen 7 jongens waar je eigenlijk doodsbang voor was. Vooral als je een freak bent die eigenlijk vrij weinig aan zijn gave had. Eddison begreep dat natuurlijk niet, hij had een erg sterke gave. Soms wilde Aiden dat hij ook gewoon met een gedachte vuurballen uit zijn handen kon schieten. Dat zou hem heerlijk lijken. Hij luisterde naar de volgende vraag en perongelijk verliet een zucht zijn mond. Tegelijkertijd voelde hij dat er iets uit zijn neus streepte. Hij veegde het weg met zijn mouw, keek wat het was en zag dat hij een bloedneus had. Lekker dan. Zijn been deed ook al pijn, waarschijnlijk zou lopen nog een probleem worden. En ook zijn hand voelde niet bepaald lekker. Iemand had erop getrapt en nu was het vrijwel onmogelijk om zijn vingers te bewegen. Een seconde keek Aiden omhoog naar zijn broer, waarna hij gelijk weer naar de grond keek. Hij haalde zijn schouders op en slikte even. "Je zag toch zelf wel wat er gebeurde?" Aiden wilde niet uitleggen waarom hij nu in elkaar getrapt was. Waarschijnlijk zou Eddy de pestkoppen nog gelijk geven ook. Aiden wist hoe erg hij het vond dat zíjn broertje perse bi moest zijn. Inplaats daarvan bewoog hij zijn hand richting zijn gezicht en probeerde zijn vingers te bewegen, iets wat niet lukte. "Mijn vingers doen pijn, wat moet ik nu doen?"

"-"


Back to top Go down
View user profile http://survivorss.actieforum.com/
Kid
Administrator
avatar

Aantal berichten : 724

Karakter
Leeftijd: 15
Partner: Perrie ♥
Groep: Nvt

PostSubject: Re: »C'monn boy.   Sun Sep 30, 2012 6:46 am

Zijn hoofd draaide zich even schichtig achterom. Niemand. Mooi, want diegene die hem nu stoorde, terwijl hij hier met zijn broertje bezig was. Zou daar later erge spijt van krijgen. Zijn blik gleed terug naar Aiden, Eddy zag de sporen van het zoute vocht wat langs zijn wangen omlaag was gestroomd. Hij wist ook echt wel dat zijn broertje het moeilijk had, en dat was zijn eigen schuld, iedereen had het moeilijk, punt. Het onverstaanbare gemompel dat zijn broertje uitkraamde liet hij maar even voor lief. Hij schaamde zich voor zijn broertje, hoe kon hij, gevreesd maar toch ook geliefd door sommige kinderen hier, zo’n broertje hebben? Hij haatte hem, hem en zijn stomme gevoelens, dat hij niet voor zichzelf op kon komen en… gewoon alles. Het enige wat hun verbond was de tijd die ze samen in de rebellen legers hadden doorgebracht. En dat ze dezelfde ouders hadden. Eigenlijk voelde hij zich daardoor ook verantwoordelijk voor Aiden, hij was familie. Toch was het waarschijnlijk veel makkelijker geweest als hij hem van de kliffen had af geduwd, maar dat zou hij nooit over zijn hart verkrijgen. "AUW! Edd, je doet me pijn," Toen realiseerde hij zich dat hij hem nog steeds vast had aan zijn arm, gelijk liet hij de greep verslappen. “Deed dat pijn?” Vroeg hij zijn broertje vol ongeloof, “Jezuss men…” Hij liet hem los, maar kon het nog steeds niet geloven. Die jongens van net hadden hem helemaal bont en blauw geslagen, en hij pakte Aiden even stevig vast en dat deed al gelijk pijn? "Ik weet het, ik weet het. Maar dat gaat ook zo makkelijk als ik in m'n eentje ben en er 7 andere voor mijn neus staan." Zijn ogen volgde iedere beweging van de kleine rood harige jongen. Zijn wenkbrauwen vormde een frons, “Nee, dat weet ik ook wel, geloof me, maar je gaat dan niet als een zielig hoopje mens op de straat liggen! Je moet terug vechten, kommop man, ik gok dat die dudes niet eens een ga…” Zijn zin stopte, zijn broertje had ook geen gave, tenminste, hij had er wel een. Maar kon er niks mee, hij was een freak, en dat had zo zijn nadelen, ze werden gehaat. De meeste dan. En hij kon zich met zijn gave niet eens verdedigen, hij kon er niks mee, helemaal niks. Eddy voelde een steek in zijn maag, hoe kon hij zijn broertje zo behandelen? Hij zou er voor hem moeten zijn, voor hem moeten zorgen, zoals een echte broer dat was. Maar dat zou zijn hele reputatie naar de knoppen brengen. En zo was hij gewoon niet, hij kon ook niet zo worden. Ergens speet hem dat, voor zijn broertje, heel diep van binnen. Hij zag hoe er een straaltje bloed uit de neus van Aiden sijpelde, waarschijnlijk had hij op meerdere plekken kneuzingen en moest hij eigenlijk naar Jai, de genezer. "Je zag toch zelf wel wat er gebeurde?" Hij keek zijn broertje in de ogen, “Ja, ik zag het, en ik snap het.” Sprak hij kortaf. Hij wist ook wel dat zijn broertje gepest werd, en dit was niet de eerste keer dat hij in elkaar werd geslagen. Hij was zeker een bekende patiënt bij Jai, dat kon haast niet anders. "Mijn vingers doen pijn, wat moet ik nu doen?" Hij keek naar de hand die Aiden voor zijn gezicht hield, hij was een beetje vuil, rood en blauw. Het zag er niet al te best uit. Hij fronste opnieuw zijn wenkbrauwen. Zijn ogen gleden even door de straat heen, naast hun stond een best oké huis. Niet klein maar ook geen villa, het kon er mee door. Zonder iets tegen zijn broertje te zeggen liep hij naar links en stapte de veranda van het grijze huis op. Hij bracht zijn hand naar de deurknop en keek of hij open was, nope. Hij liet de knop los en richtte met een uitgestrekte arm zijn hand op de klink. Snel zette hij een stap achteruit opende zijn handpalm. Zijn ogen knepen samen toen er een rode hete lichtstraal als een laser uit zijn hand schoot. Done, de deur kon open. Hij inspecteerde het verschroeide, verbrande deel van de deur. Zijn lichaam draaide zich in de richting van Aiden, “Ur commin’?” Vroeg hij geërgerd aan hem. Zonder op een antwoord te wachten ging hij zijn broertje voor het huis in, ze kwamen in een leeg halletje, met nog enkele jassen onder het stof. Hij deed de deur naar de woonkamer open, tot zijn genoegen stond daar een luxe zwarte sofa. Zijn wijnrode nikes droegen hem naar de bank waar hij zich op liet vallen, een grote stofwolk rees omhoog en even liet hij een kort hoestje horen.

-sorry, flutje.



Once more into the fray...
Into the last good fight I'll ever know.
Live and die on this day...
Live and die on this day...
Back to top Go down
View user profile http://judithplatte.deviantart.com
Sponsored content




PostSubject: Re: »C'monn boy.   

Back to top Go down
 
»C'monn boy.
Back to top 
Page 1 of 1

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
Survivors :: De FAKZ :: Perdido Beach :: Streets-
Jump to: