HomePortal*FAQMemberlistkaartRegisterLog in

Share | 
 

 Morning Light.

Go down 
AuthorMessage
Darren

avatar

Aantal berichten : 337

Karakter
Leeftijd: 17 Years.
Partner: Love is like god, it doesn't exist.
Groep: Nvt

PostSubject: Morning Light.   Sat Sep 29, 2012 7:04 am

Adem in, adem uit. Zijn ogen gesloten geconcentreerd op het ademhalen. Darren bevond zich op de Kliffen, een plek met een geweldig uitzicht. Dan vraag je je natuurlijk af waarom hij dan in godsnaam zijn ogen gesloten heeft. Gedachtes, alles leek weer terug te komen. Zich langzaam opstapelend, ophoudend en vastlopend. Langzaam opende Darren zijn ogen, alsof hij hoopte dat als hij zijn ogen open deed zich weer in de normale wereld bevond. Wat natuurlijk niet zo het geval was. Al was het niet onmogelijk, als je kijkt wat er allemaal gebeurd is in Perdido. Het krachtveld waardoor Perdido afgeschild was van de bewoonde wereld, kinderen die konden veranderen in dieren. En krachten die zich voerden door de lichamen van sommige, waaronder hem. Freak genoemd. Darren zetten zijn poten naderende de klif, hij keek over de rand. En vroeg zich af wat er zou gebeuren als hij zou springen, zou hij het door de onmenselijke krachten overleven. En er zonder schrammetje afkomen? Of zou hij te pletter vallen tegen het water, dat plots aanvoelde als een betonnen vloer? Hij stond de popelen om erachter te komen, maar wist zichzelf in te houden. Zijn zus had hem nodig, en misschien was er ooit een dag dat het krachtveld verdween en dat hij weer terug kon naar de normale bewoonde wereld. Niet dat hij de volwassen wereld miste, totaal niet. Maar hij wist dat als dit leven in Perdido zo nog een tijdje door zou gaan, het niet goed zou komen. Veel doden waren er al, maar dan vast en zeker nog meer. Waaronder ooit, hijzelf. Hij was niet bang om dood te gaan, maar wel om langzaam te sterven in een ongelukkig leven. Dat zag hij niet zo zitten. De zon scheen vel door de ochtend wolken heen, door de zwarte strepen onder zijn ogen had hij daar geen last van. Het waren als een soort van zonnen weerders, zo verblinde hij niet in de zon als hij als Cheeta aan het jagen was. Al deed hij dat nooit. Maar nu moest hij wel, jagen om te overleven. In zijn Cheeta vorm was het vlees goed te eten, lekker zelfs, en voornamelijk voedzaam. Maar als mens moest hij er niet aan denken. Daarom was hij ook vaak te vinden als Darren de Cheeta. De snelheidsduivel van Perdido. Als mens zonder zijn dier was hij al een talent in snelheden bereiken, maar nu zijn kracht compleet was, was hij niet te verslaan. Alsof zijn dier hem had uitgekozen, perfect bij elkaar horend. Een plots wind buikte tegen zijn slanke lichaam aan waardoor hij bijna zijn evenwicht verloor, en verover viel. Net op tijd kon hij steun vinden op zijn poten, door zijn nagels in de grond te boren. Langzaam balanceerde hij naar achter, tot een veilige afstand van de afgrond. Aangezien Darren de nodige watervrees had. Zijn enige zwakte, water. Hij kreeg het als Spaans benauwd bij de gedachte dat hij moest zwemmen. In het water was hij langzaam, en snelheid was zijn verdedigings middel. Evenals zijn kracht, als was hij bang die te gebruiken. Hij had het namelijk niet altijd in bedwang, en als dat het geval was vielen er meestal gewonden en soms zelf doden. En Darren was absoluut geen moordenaar. Een korte zucht verliet zijn longen, gleed door zijn keelgat en vond zich een weg door zijn neus naar de buiten wereld. Wat zou hij vandaag gaan doen? Vannacht had hij niet geslapen, bang eigenlijk. Want slapen was onveilig, in deze tijden. Darren spande zijn spieren, en liep met een afstand langs te kliffen en volgde en al eerder gelopen pad verder door Perdido. Afwachtend wat het harde leven hem te bieden had.

-Juud // Eddison
Back to top Go down
View user profile
Kid
Administrator
avatar

Aantal berichten : 724

Karakter
Leeftijd: 15
Partner: Perrie ♥
Groep: Nvt

PostSubject: Re: Morning Light.   Sat Sep 29, 2012 7:39 am

Met grote stappen rende hij de trap op, zijn versleten wijnkleurige nikes, die hij ooit eens ergens had ‘gestolen’ in een van de vele verlaten huizen in PB, lieten doffe dreunen weerklinken op de met tapijt bedekte trap. Het was zijn oude huis, het huis waar hij in de weekenden verbleef. Hij wist wat hij nodig had, en hij wist dat hij het hier kon vinden, pakken en wegwezen. Toen hij eenmaal boven stond, de trap was vrij lang vergeleken met andere trappen, bleef hij even staan om uit te hijgen. Zijn ogen keken de kleine gang rond, links van hem een witte muur, rechts van hem twee deuren en aan het eind van de gang de deur naar de badkamer. Hij trok even zijn grijze muts recht en zette toen enkele stappen richting de badkamer. Binnen keek hij recht in de spiegel, hij glimlachte kort toen hij vond dat hij er nog best sexy uit zag. Vergeleken met sommige skeletten hier. Hij had wel meters diepe wallen, maar dat had iedereen. Toen richtte hij zijn blauwe ogen op het kastje boven de spiegel, met een ruk vloog het deurtje open. Zijn ogen vlogen even over de medicijnen die zich er opgestapeld hadden. “Parace…” Hij hield abrupt op toen zijn blik het doosje met paracetemol gevonden had. Hij drukte twee van die pillen uit hun hoesje en slikte ze met enige moeite zonder water door. Hij stak zijn hand op naar de spiegel als wijze van groet, “Bye Eddy, t’ga je goed.” Grinnikte hij naar zichzelf, sexybeast.

Hij was met zijn longboard naar het strand geboard, toen hij daar aan was gekomen had hij zich veranderd naar zijn andere gedaante. Een vos, hij was een rode vos, pretty cool huhn? Zijn poten groeven zich diep in in het zachte zand van Town Beach. De golfslag klonk raar, stil, zonder golven. Wat ook zo was, wat al sinds de muur waren er geen golven meer… En ook geen wolken, regen of ander raar weer. Eddy vond het eigenlijk niet zo erg, zo wist hij altijd wat hij kon verwachten, hoewel niks in de FAKZ te verwachten was. Zijn nu amber kleurige ogen tuurden ver door naar de kliffen, zijn staart liet hij zachtjes heen en weer deinen. Alsof de wind het deed, zonder wind. Toen besloot hij wel wat harder mocht gaan lopen. Hij zette zijn rustige stap om in een snelle draf. Zijn staart laag aan de grond, zijn oren draaiden vele kanten op. Hij hield wel van zijn vossen gedaante, zijn zintuigen waren honderden keren beter dan als mens. Het enige nadeel was dat hij zijn gave niet kon gebruiken. Want ja, hij was een freak, een van de eerste ook. Vuur, licht, lazer, hij hield er van.

Zijn zwart gelaarsde poten vonden hun weg over de kliffen, hij was hier duizenden keren geweest, de plek waar hij écht tot rust kon komen. Hier en daar hadden zich wat groepjes uitgedroogde struiken geformeerd, die hij prima als beschutting kon gebruiken. Hij sperde zijn oren naar voren toen hij een geur op ving van een dier, en mens tegelijk. Een shifter. Hij besloot dat de struiken nu erg van pas kwamen, hij sprintte van struik naar struik zonder een enkel geluid te maken. Enkele meters achter de cheeta bleef hij staan, wie was er ook alweer de cheeta hier? Hij wist de meeste kinderen wel bij naam te noemen, maar om dan ook nog hun andere gedaante te onthouden… nee.
Hij stapte van achter de struik vandaan en positioneerde zich naast de cheeta, toen schoot het hem te binnen, het was Darren, hij kende hem eigenlijk niet. Had alleen wel eens van hem gehoord. “Yoo Darren, w’dup?” Sprak hij kalm in zijn richting.



Once more into the fray...
Into the last good fight I'll ever know.
Live and die on this day...
Live and die on this day...