HomePortal*FAQMemberlistkaartRegisterLog in

Share | 
 

 Sick inside without a sense of feeling.

Go down 
AuthorMessage
Taylor

avatar

Aantal berichten : 84

Karakter
Leeftijd: 16
Partner: Sometimes you have to stand alone to prove that you can still stand.
Groep:

PostSubject: Sick inside without a sense of feeling.    Sun Sep 30, 2012 1:13 am

Terwijl hij overeind kwam likte hij aan zijn lippen in een poging om deze wat te bevochtigen. Maar tevergeefs, zijn mond zelf was ook zo droog als wat. Hij slikte eens, een niet al te aangenaam gevoel in zijn keel, maar wat kon je eraan doen? Ze hadden nu eenmaal tekort aan bepaalde dingen, belangrijke dingen. Water, eten, het zou allemaal opgeraken. En wat moesten ze dan? Sterven van de honger? Hij vermoedde dat de kinderen hier eerst helemaal gek zouden worden. Misschien zouden ze aan kannibalisme gaan doen, dan was het iemand opeten of opgegeten worden. hij huiverde bij die gedachte. Maar toch kon het gebeuren, het overlevingsinstinct zou de bovenhand nemen. Hij vroeg zich af of hij ook gek zou worden, zou hij in zo’n situatie zichzelf ook helemaal verliezen en alles doen om te overleven? Zachtjes schudde hij zijn hoofd terwijl hij zijn benen over de rand van het bed sloeg en opstond. Hij moest niet aan dat soort dingen denken, dat zou hem alleen maar verontrusten. Hij leunde nog eventjes tegen de muur en knipperde met zijn ogen. Het draaide een beetje in zijn hoofd omdat hij nog wat slaapdronken was, maar na even knipperen en in zijn ogen wrijven stopte dat al snel. Hij griste een T-shirt en een spijkerbroek uit zijn kast en trok ze aan. even richtte hij zijn blik op de hoop kleding. Hij moest het nog maar eens gaan uitwassen, bij het meer of zo. Maar nu moest hij eerst kijken of er wat te eten was. Hij liep de kamer uit om naar de keuken te gaan en opende een paar kastjes. Uiteindelijk vond hij nog wat te eten, maar het was niet veel. Een zucht gleed over zijn lippen en hij nam wat van het eten. Niet alles, hij moest altijd wat over hebben.

Zijn schoen schopte tegen een leeg bierflesje dat omrolde en na even wiegen weer stil lag. Hij had zijn handen in zijn broekzakken gestoken en liep slenterend door de straten. Het was tot nu toe best rustig vandaag, niet veel gerotzooi of geweld, die soorten dingen waar hij niet tegen kon. Zijn baant viel hem dan ook perfect. Hij kon er niet tegen als hij geweld zag, maar op deze manier kon hij het wel stoppen als hij het zag. Hij keek omhoog, niks hiervan klopte. Deze felle zon bij deze omgeving. Het moest nu ook niet meteen gaan bliksemen of zo, maar de omgeving leek hem nogal mistroostig. De felle zon hielp daar niks aan. Hij draaide een straatje links in en bleef staan terwijl hij naar de huizen keek. Enkele ruiten waren ingegooid en van het eerst o zo mooie voortuintje was niet meer veel over. Hij had het geluk dat het huis waar hij altijd in had gewoond gespaard gebleven was. Hij was in hetzelfde huis blijven wonen, het idee van andere mensen in dat huis had hij niet graag. En op die manier kon hij het huis nog tegen herrieschoppers beschermen. Ze moesten bij hem maar eens proberen de ruiten kapot te maken, dan zouden ze wat meemaken.

OOC :
: Kort, maar ik moet er nog inkomen + voor Damian.



Back to top Go down
View user profile
Damian

avatar

Aantal berichten : 53

Karakter
Leeftijd: 16,11
Partner: Sure, just try.
Groep:

PostSubject: Re: Sick inside without a sense of feeling.    Sun Sep 30, 2012 1:53 am

Damian was al vroeg uit de veren vandaag. Er was een oproep gekomen en hij was natuurlijk op geroepen. Zo snel hij zich die ochtend kon voortbewegen was hij naar de kazerne gerend en was hij uiteindelijk samen met Frederic en Mason uitgerukt. Het was een kleine brand, maar veel later hadden ze niet moeten aankomen of de brand zou uitgegroeid zijn tot iets groter. Mason en Frederic waren de brand van buiten af aan het blussen terwijl hij naar binnen ging. De vlammen konden hem niets maken, en daar was hij op momenten als deze echt wel blij om. In alle snelheid was hij de trap opgerend en had eerst boven alle kamers gaan checken of er nog kinderen waren die hier binnen zaten. Maar de bovenverdieping was helemaal leeg op enkele meubelstukken vol met gaten na. Terug op de benedenverdieping kwam hij wel een klein meisje tegen met bruine haren. De rook zorgde er voor dat hij na een tijdje nog amper een hand voor ogen zag. Bij het meisje was hij neer geknield en had haar tegen zijn borst aangeklemd. ‘Is er nog iemand?’ “Nee, alleen ik de andere zijn gevlucht.” Antwoorde ze met bibberende stem. Damian tilde haar op en met zijn vrije hand liet hij het al te bekende licht verschijnen. Nu was het maar te hopen, dat het niet weer ging tegen werken want dan konden ze hem wel van onder het puin uithalen. Meteen werd de jongen de puinhoop gewaar, de luide bonken van boven gaven aan dat het huis niet lang meer stand zou houden. ‘Hou je ogen toe, ik zorg dat je hier uit raakt.’ Als een zwarte schaduw schoot de jongen vooruit en verdween zijn gedaante weer in de rook. Zelf sprong hij over alle obstakels heen die zich op zijn weg hadden gestort en zo kwam hij uiteindelijk buiten aan. Zowel zijn gezicht als dat van het meisje zaten onder het roet, maar alles was beter dan nog langer in dat huis te zijn gebleven. ‘Breng haar naar de kerk! Ik hou het hier nog wel even in het oog.’ Schreeuwde hij naar de andere twee terwijl hij het meisje overhandigde aan de twee mannen. Het licht in zijn hand was al gedoofd, iets waar hij best wel blij voor was. Er was ook niets fout gelopen door Lumen te gebruiken, wat dus betekende dat hij er beter in werd.
Toen het vuur volledig uit was gegaan, was Damian uiteindelijk ook weer weg gegaan. De jongen probeerde de roetvlekken weg te krijgen, maar dat lukte momenteel niet bepaald goed. Naja, hij zou wel naar de kazerne gaan of wat dan ook om zich iets of wat op te frissen. Het weinige water dat in Perdido nog was, ging meestal naar de brandweer toe omdat ze anders helemaal niets meer konden doen. Ze mochten nog blij zijn dat hun er waren, anders stonden er wel heel wat minder huizen nog overeind. Sommige vonden het niet eerlijk, omdat alles hier nog al schaars was. Maar wat moest er anders gebeuren hier? Water uitdelen als brandweerwacht, heel soms was het wel nodig en dan gebeurde het ook. Maar meestal bleef hun water, ook echt alleen maar voor branden te blussen. Wat verderop merkte hij een jongen op. Eentje die hij wel al eens had zien lopen, als hij het goed had zat die jongen bij de wacht. Misschien had hij een van die brandstichters zien lopen? Met een vaste pas liep hij op de jongen af. Het boeide hem niet bepaald hoe hij die dude onder ogen kwam, hij zou wel snappen dat hij van de brandweer was. Anders had hij maar pech. ‘Er is iets verderop een huis in vlammen op gegaan. Het is bijna zeker dat het is aangestoken. Je hebt per toeval niemand voor bij zien komen die verdacht leek?’


Back to top Go down
View user profile
 
Sick inside without a sense of feeling.
Back to top 
Page 1 of 1

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
Survivors :: De FAKZ :: Perdido Beach :: Streets-
Jump to: