HomePortal*FAQMemberlistkaartRegisterLog in

Share | 
 

 Wonderwall

Go down 
AuthorMessage
Jai

avatar

Aantal berichten : 169

Karakter
Leeftijd: 16
Partner:
Groep:

PostSubject: Wonderwall   Sun Sep 30, 2012 2:53 am

Glimlachend woelde de jongen even door de haren van het meisje voordat hij zijn hand op haar schouder legde en zijn ogen sloot om zich te concentreren. Het arme kind was ergens gevallen waardoor er nu een redelijk grote schaafwond over haar elleboog liep. Na een paar seconden was de schaafwond helemaal verdwenen en bleef er alleen nog maar een minuscuul litteken over. “Doe je de volgende keer wel voorzichtig?” Voor de laatste keer grijnsde hij even naar het meisje waarna hij haar van het lage muurtje afhielp en ze terug naar haar oudere broer liep. Dit was zijn laatste patiënt geweest voor vandaag. Jai had voor zichzelf uren gemaakt dat hij in de kerk aanwezig moest zijn om mensen te helpen, na die paar uren moesten ze hem maar ergens gaan zoeken. Hij zou nooit langer dan een paar uur in de kerk kunnen doorbrengen, gewoon omdat hij depressief werd van al die zieke kinderen. De meeste dingen zoals schaafwonden en gebroken botten kon hij zonder al te veel problemen genezen, maar de pijn die men vanbinnen voelde door de verdwijning van dierbaren kon hij niet genezen. Natuurlijk kan hij de pijn proberen te verzachten door er te zijn voor de kinderen die niemand meer hadden, maar het was gewoonweg niet genoeg. Vanaf het moment dat hij de kerk achter zich gelaten had, zette hij zijn koptelefoon op zijn hoofd en zette zijn ipod aan. Tot nu toe had niemand geprobeerd om het ding te stelen, al moest hij wel eens een veilig plekje voor het ding gaan zoeken. De eerste dagen dat de volwassenen verdwenen, waren geweldig geweest. Eindelijk mocht iedereen doen wat hij of zij wilde zonder dat je eerst vanalles moest vragen. Spijtig genoeg hadden ze zich veel te hard laten gaan, waardoor er nu amper nog eten overbleef en men veel sneller ziek werd. Binnen een paar dagen zou hij waarschijnlijk vierentwintig op zeven in de kerk doorbrengen gewoon omdat hij de enige was die mensen in een paar seconden fysiek helemaal kon oplappen. Jup, hij was van top tot teen een freak en daar was hij trots op. Wie kon er nu zeggen dat hij of zij in een paar seconden botbreuken kon genezen, heu? Wel, hij dus. Met zijn handen in de zakken van zijn spijkerbroek en liep gewoon wat random rechtdoor terwijl zijn pet, die hij aan zijn riem had hangen, de hele tijd tegen zijn dijbeen sloeg. Dat ding kon Jai net als zijn ipod amper missen, gewoon omdat dit het enigste was dat hem nog aan zijn moeder deed herinneren. Luke had bijna net dezelfde, waardoor het nog altijd redelijk moeilijk was om hen uit elkaar te houden, als je het verschil in piercings niet meetelde toch.
Een lichte zucht rolde over zijn lippen terwijl hij door zijn knieën zakte en aan de rand van de klif ging zitten. De jongen viste een wat verkreukelt papiertje uit zijn zak en liet zijn bruine ogen over de wat slordig neergekrabbelde woorden gaan. Beau was nooit echt goed geweest in leesbaar schrijven, al moest Jai zelf niet veel zeggen. Zijn geschrift was bijna even erg als dat van zijn oudere broer, dus zo moeilijk was het voor hem niet om al die krabbels te ontcijferen. Onbewust krulden zijn lippen om tot een glimlach terwijl de beelden van die dag zich voor zijn ogen afspeelden, maar die glimlach maakte plaats voor een frons toen hij merkte dat er iemand naast hem was gaan zitten en wat verstoord keek hij het meisje aan. Nee, op dit moment had hij niet echt veel zin in een gesprek, maar dat wilde niet zeggen dat hij het meisje gewoon zou wegjagen.


Meh, moet er nog fatsoenlijk inkomen D=
>> Serena



Janoskians <3
Back to top Go down
View user profile
Serena

avatar

Aantal berichten : 219

Karakter
Leeftijd: 16 Years
Partner: There is nothing to lose if it's not yours.
Groep:

PostSubject: Re: Wonderwall   Sun Sep 30, 2012 3:36 am

In een snelle looppas passeerde ze de bomen in het bos. Haar twee grote, gele ogen inspecteerden de omgeving, maar er viel weinig aan te ontdekken. Er was weinig te zien vandaag en er viel weinig te beleven, alsof alle kinderen van Perdido Beach zich verscholen hadden. Misschien ontweken ze haar wel, zodat de Raad niets te weten kwam van hun plannen. Want als Raadslid werd je niet altijd even vriendelijk ontvangen. Degenen die snode plannen aan het smeden waren wilden uiteraard niet betrapt worden. Ze had het een aantal keren meegemaakt dat er onenigheid was geweest in de FAKZ, waarbij het de taak van de Raad was geweest om te oordelen. Gelukkig was ze zelf lid van de Raad, waardoor er een minieme kans was dat ze betrokken zou raken bij akkefietjes.
Luid gekras - afkomstig van een kraai in één van de hoge bomen - trok haar aandacht. Lichtjes geïrriteerd hief ze haar fikse kop en voor enkele tellen staarde ze het dier aan, althans.. De dierlijke vorm van een kind. Haar grote ogen keken voor enkele tellen recht in de kraaloogjes van het kind. Een kinderstem galmde door haar kop heen. 'HA, wat kijk je nou?' Meteen begroeven haar pluizige oren zich in haar nek en geïrriteerd ontsnapte er een grom vanuit haar bek, waarbij haar grote kaken voor enkele tellen zichtbaar werden. Ongewild had haar gave zich geactiveerd, zoals het wel vaker deed. Soms in haar voordeel, maar vaak ook in haar nadeel. Het klonk misschien cool als je iemands 'gedachten' kon lezen, maar ze kon iedereen verzekeren dat het echt niet altijd zo leuk was als het leek. Daarbij was haar gave nog niet zodanig ontwikkeld dat ze het kon oproepen wanneer zij dat wilde. Vaak kwam het uit het niets opzetten, bij de één wel en bij de ander niet.
Om te voorkomen dat ze nog meer te horen kreeg zette ze het op een rennen. Met krachtige passen bewoog ze zich als luipaard voort. Behendig ontweek ze de bomen die op haar pad stonden. Eenmaal bij het einde van het bos aangekomen minderde ze vaart. De bomen hadden zich ingeruild voor een open lucht en aan het einde van de cliff een reusachtig uitzicht. Voorzichtig zette ze een paar passen naar voren toe, waardoor een jongen aan de rand van de cliff zichtbaar werd. Met een zucht verliet ze haar gedaante als luipaard en kwam ze weer op twee benen te staan. Zelfverzekerd stapte ze op hem af, benieuwd waarom hij hier zo alleen zat. De meesten kwamen hier niet om even gezellig te kletsen. Misschien moest ze hem niet storen, maar voordat ze er echt over na had gedacht had ze dat toch gedaan. Ongevraagd was ze naast hem gaan zitten, voor zich uit starende. In eerste opzicht leek ze geen reactie te krijgen, maar toen de jongen haar verstoord aankeek keken haar diepbruine ogen hem voor kort aan. “Het is best mooi hier, niet?” Haar ogen gleden over de omgeving, ja, het was prachtig. Misschien was het een stomme openingszin geweest, maar het was beter dan niets zeggen.


Back to top Go down
View user profile
Jai

avatar

Aantal berichten : 169

Karakter
Leeftijd: 16
Partner:
Groep:

PostSubject: Re: Wonderwall   Sun Sep 30, 2012 6:01 am

Eigenlijk was het best raar dat er ineens nergens ook maar een zuchtje wind te bekennen was in de FAKZ waardoor het water praktisch stilstond. Aan de ene kant was het geweldig dat het nooit regende, maar aan de andere kant zorgde dat er ook wel voor dat ze geen regenwater hadden en het water van het meer hier ergens in de buurt was veel te vervuild om als drinkwater te dienen. Straks zaten ze gewoon helemaal zonder drinkwater en zouden er waarschijnlijk nog meer kinderen sterven dan nu het geval was, want uitdroging was net als koorts iets waar hij helemaal niets aan kon doen. Misschien zou hij eens een freak moeten zoeken die ineens water kon tevoorschijn toveren ofzo, dat zou het leven al iets gemakkelijker maken. Al zou die persoon dan misschien net zo vaak worden lastig gevallen als hij, maar ach. Hijzelf hielp andere mensen graag, dus zo’n ramp vond hij het niet echt dat ze hem meestal wel nodig hadden. Het was al een wonder dat er nu nog niemand naar hem toe was gekomen die hulp nodig had. Ow wacht, even te snel gejuicht. Even keek hij het meisje aan waarna hij terug voor zich keek. Zeg alsjeblieft dat ze nergens gewond was ofzo, want op dit moment was hij gewoon uitgeput. Een klein sneetje zou hij misschien nog wel kunnen genezen, maar echt geen botbreuken meer voor vandaag. De opluchting was duidelijk van zijn gezicht af te lezen toen hij zag dat er niets met haar aan de hand leek te zijn en dat ze gewoon wat gezelschap ofzo wilde. Ach ja, hij kon moeilijk voor eeuwig alleen met zijn broer omgaan, toch? En daarbij was nieuwe mensen leren kennen goed voor zijn sociale vaardigheden. Niet dat ze nog veel verbeterd konden worden, maar je kon altijd nog vanalles bijleren. Kort keek Jai het meisje terug aan toen ze wat zei en een glimlach verscheen op zijn gezicht. Het bewijs dat hij niet de enige was die het uitzicht vanaf de klif echt geweldig vond. Snel duwde hij de koptelefoon van zijn hoofd af zodat hij makkelijker naar haar zou kunnen luisteren en niet tien keer moest vragen wat ze nou juist gezegd had. “Jup, daarom kom ik hier ook bijna altijd naartoe na mijn werk.” Een stekende pijn in zijn vinger zorgde ervoor dat hij wat geschrokken omlaag keek en merkte dat hij met Beau’s ‘handleiding’ in zijn vinger had gesneden. Hmn, lekker dan. Nu zat er bloed op dat kostbare stukje papier en dat zou er waarschijnlijk nooit meer afgaan. Als Beau dat te weten zou komen zou hij waarschijnlijk een hele maand niet meer tegen hem praten. Even bleef de jongen naar de snee kijken, die na een tijdje gewoon verdween, en veegde het bloed af aan zijn broek. Nja, morgen deed hij wel een andere aan en deze kon hij nog altijd in het wasmachine droppen. Jup, zij hadden nog een wasmachine, iets dat veel anderen niet konden zeggen. “Ik ben Jai, aangenaam.” Vrolijk stak hij zijn hand uit naar het meisje en wachtte geduldig op een reactie.



Janoskians <3


Last edited by Jai on Mon Oct 01, 2012 7:27 am; edited 1 time in total
Back to top Go down
View user profile
Serena

avatar

Aantal berichten : 219

Karakter
Leeftijd: 16 Years
Partner: There is nothing to lose if it's not yours.
Groep:

PostSubject: Re: Wonderwall   Mon Oct 01, 2012 5:27 am

Een koude rilling trok over haar rug heen toen de zon achter de wolken verdween. Het werd langzamerhand namiddag en de overloop tot de avond zat eraan te komen. Het mocht dan nooit waaien of regenen in de FAKZ, toch was de temperatuur niet altijd optimaal. Er waren tamelijk koude en warme dagen. Niet dat het zozeer te zien was buiten, de FAKZ werd niet gekenmerkt door seizoenen. Het enige waar het aan te voelen was dat was de temperatuur. Serena moest zeggen dat de verschillende seizoenen toch wel iets was dat ze miste. Zomer, herfst, winter en lente. Maar vooral de winter. Kleine sneeuwvlokjes die langzaam hun weg naar beneden vonden en de grond bedekten met een wit laken. Water dat in ijs veranderde en de ijzige wind die langs je huid scheurde. Heerlijk. Helaas waren er maar weinig mensen die dezelfde mening hadden, er waren er maar weinig die dol waren op de winter. De meesten hielden het liever bij de lente of de zomer.
De glimlach op het gezicht van de jongen deed haar houding ietwat versoepelen, misschien was ze toch geen ongewenst gezelschap. Het idee dat hij haar toch niet zo snel mogelijk weg wilde jagen stelde haar ergens wel gerust. De jongen zette zijn koptelefoon af en vertelde dat hij hier dus vaker kwam. “Je hebt groot gelijk.” Ze glimlachte opnieuw en richtte zich daarna weer tot het uitzicht. Misschien moest ze deze plek eens vaker bezoeken, het was er zo slecht nog niet. “Maar.. je werkt? Wat doe je, als ik vragen mag?” Het was altijd interessant om te weten te komen wie ze voor zich had of met wat voor een persoon ze te maken had. Het werk dat iemand deed kon veel zeggen over diegene zelf.
Vanuit haar ooghoeken zag ze dat de jongen zijn blik veranderde en vragende keek ze om, waar haar blik als haast automatisch naar hetgeen ging waar hij naar keek; zijn vinger. Een kleine papiersnee had zich in zijn vinger gekerfd en gevuld met puur rood bloed. Echter verdween de snee zomaar, waardoor er een beduusde blik op haar gezicht achterbleef. “Je bent een Freak,” sprak ze hardop, misschien op een ietwat verbaasde manier. Een kleine glimlach vormde zich rondom haar lippen, om het niet te laten lijken dat de jongen een weirdo was ofzo. Want dat was hij niet. Ze was er zelf namelijk ook eentje. Toen de jongen zijn hand naar haar uitstak pakte ze deze zonder te aarzelen beet en schudde ze hem de hand. “Oh eh, aangenaam. Ik ben Serena,” Vriendelijk keek ze hem aan. “Ben je hier al lang?” Ze gokte dat hij hier al wel een tijdje moest zijn, gezien het feit dat hij rond haar leeftijd leek te zijn - tenzij hij pas verhuisd was naar Perdido Beach.

OOC; Oh lees net dat er ook geen wolken zijn in de FAKZ, forget about that. :')



Back to top Go down
View user profile
Jai

avatar

Aantal berichten : 169

Karakter
Leeftijd: 16
Partner:
Groep:

PostSubject: Re: Wonderwall   Mon Oct 01, 2012 7:47 am

Hoe langer het meisje gewoon met hem praatte zonder de woorden pijn of genezen te gebruiken, hoe meer hij ontspande. Het was al een tijdje geleden eer hij nog eens fatsoenlijk met iemand had kunnen praten die ten eerste niet zijn broer was en ten tweede niet iemand was die genezen moest worden. Eigenlijk best wel zielig dat hij alleen met die mensen een gesprek gevoerd had sinds de 'poef' terwijl hij eigenlijk heel spontaan was. Zijn leven was gewoon volledig overhoop gehaald sinds zijn ouders en broer waren verdwenen en op de een of andere manier hadden ze ook een deel van zijn spontaniteit meegenomen. Stom excuus, maar daar was hij tegenwoordig ook goed in geweest. Stomme excuses verzinnen en zichzelf wijsmaken dat alle volwassenen binnen nu en een paar dagen wel terug zouden komen, alsof het gewoon een grote grap was, maar ergens diep van binnen wist hij dat die kans miniem was en dat ze wel eens voor eeuwig weg konden blijven. De pretlichtjes begonnen weer in zijn ogen op en neer te dansen toen het meisje hem gelijk gaf. “Ja, ik werk. Gewoon in de ziekenzorg. Werk jij?” Er waren twee redenen dat hij bij de ziekenzorg was gaan werken. De eerste was om het feit dat hij er de juiste gave voor had, de andere was omdat hij graag mensen hielp, ookal was het maar met iets kleins als een schram. Telkens weer ontstond er een warm gevoel vanbinnen als hij iemand geholpen had en je kon zeggen dat hij ‘verslaafd’ was geraakt aan dat gevoel. Zeg eens, wie vond het nu niet leuk om kinderen te zien lachen en rondlopen alsof er helemaal niets aan de hand was. Die kinderen hadden geen zorgen, bekeken de wereld van de zonnige kant. Natuurlijk was het wel goed dat er ook serieuze mensen waren die de boel op orde hielden, maar niet iedereen moest zo stijf zijn en diegene die even kinderachtig deden vies aankijken, toch? De wereld zou nogal saai zijn als iedereen serieus ging doen en alleen dingen deden die echt nodig waren. Stel je voor dat je nergens meer kinderen lachend zag rondlopen of volwassenen die elkaar niet eens even plaagden om het leven wat draaglijker te maken. Stel je voor dat iedereen depressief was en er alleen maar pestkoppen bestonden die iedereen het leven zuur maakten. In die wereld zou hij eerlijk gezegd niet willen leven, dan zou hij nog liever doodgaan.
Even slikte hij toen het meisje duidelijk maakte dat ze gezien had hoe hij zichzelf genas. “Wel… ja… ik…” Er waren veel mensen die iets tegen freaks hadden. Wat onzeker speelde hij met zijn vingers, durfde niet eens op te kijken, bang voor wat hij zou zien. Straks zou ze gewoon opstappen omdat ze hem raar vond ofzo en dan was hij zijn gesprekspartner kwijt. Jai keek pas weer op toen ze haar naam zei en de glimlach verscheen terug in al zijn glorie op zijn gezicht. “Leuke naam.” Nee, hij was geen player, zei gewoon wat hij dacht. De meeste mensen waardeerde hat wel dat hij niets geheim hield, maar op sommige momenten kon hij eigenlijk beter gewoon zijn mond dichthouden.

Zo heb ik ook al een paar fouten gemaakt =D



Janoskians <3
Back to top Go down
View user profile
Serena

avatar

Aantal berichten : 219

Karakter
Leeftijd: 16 Years
Partner: There is nothing to lose if it's not yours.
Groep:

PostSubject: Re: Wonderwall   Mon Oct 08, 2012 6:56 am

Haar grote, diepbruine ogen gleden nogmaals over het uitzicht dat ze had, het was zo mooi dat ze er geen genoeg van kon krijgen. Uitgestrekte velden, verderop in zicht de stad, haast alles wat er in de FAKZ te vinden was, was vanaf dit punt te zien. Een kleine glimlach sierde haar lippen, waardoor haar stralend witte tanden een klein beetje zichtbaar werden. Vluchtig wierp ze een blik opzij, maar langdurig oogcontact vermeed ze. Niet om het feit dat ze bang van hem was of niet wilden socializen, maar ze wilde voorkomen dat haar gave zoals daarnet spontaan op zou treden. Helaas was het nog niet zodanig ontwikkeld dat ze het kon stoppen wanneer ze wilden, enkel het oproepen lukte op aanvraag.
Ze knikte kort toen Jai over zijn werk in de ziekenzorg begon. Ze gokte zo dat het een betrouwbare en behulpzame jongen was, althans.. dat was haar beeld bij iemand die in de ziekenzorg werkte. Een prima gozer. “Ik ben een Raadslid,” bracht ze ietwat voorzichtig naar buiten. Of het iets was om trots op te zijn wist ze niet. Het voelde aan als één van de hogere beroepen, maar de executies die de Raad pleegde maakte het tot een belastende baan. Zij waren degene met het eindoordeel in de FAKZ, meer en deel stonden zij voor orde en rust. Degenen die hiermee dus in overtreding gingen stonden onder hun toezicht. Het was een voordeel om alles als één van de eersten te weten te komen, maar ook een nadeel. Veel dingen waren niet jouw zaak, maar toch wist je er vanaf. En toch was het je taak om anderen erop aan te spreken. Iets wat het karakter van Serena deels gevormd had. Ze was een regelrechte bitch wanneer dat nodig was, geen meelij kennende. Het betrappen en kwellen van anderen doofde het verdriet dat ze diep van binnen voelde.
Het stamelen van de jongen bracht haar gedachten weer terug op aarde in plaats van bij de Raad. Twijfelende hief ze haar hand en legde ze deze enkele tellen op zijn schouder. “Het was niet m'n bedoeling om je voor gek te bestempelen..” Met kleine pretlichtjes in haar ogen glimlachte ze vriendelijk naar hem. “Je bent niet de enige.. Ik ben er ook één.” Ze haalde haar hand weer terug en liet haar blik van hem afglijden. Jep, ze was een Freak.
Toen alle glorie weer terug was op het gezicht van de jongen kon ze het niet laten om te grijnzen. “Thanks, Jai hoor je ook niet vaak,” complimenteerde ze hem. Althans.. in haar ogen was het een compliment als er werd gezegd dat je naam een soort van zeldzaam was. Tegenwoordig liep iedereen met zowat dezelfde naam rond, er was weinig sprake van variatie.
“Maar, je hebt dus de kracht om jezelf en anderen te genezen? Dat is zeker de reden dat je bij de ziekenzorg werkt?” Haar ogen keken vluchtig opzij, maar zodra de jongen ook maar haar kant op neigde te kijken keek ze weg. Dadelijk zou hij nog denken dat ze werkelijk paranoïde was ofzo, of gestoord.. Maar hij zou het vast wel begrijpen als ze het hem zou vertellen.


Back to top Go down
View user profile
Jai

avatar

Aantal berichten : 169

Karakter
Leeftijd: 16
Partner:
Groep:

PostSubject: Re: Wonderwall   Mon Oct 15, 2012 4:57 am

Jai knikte lichtjes toen het meisje zei dat ze een raadslid was. Ze leek hem ook wel iemand die zo'n taak opzich kon nemen zonder door die druk te bezwijken. Hijzelf zou na een paar dagen waarschijnlijk al gillend als een meisje weggelopen zijn, gewoon omdat hij nooit over het leven van anderen zou kunnen beslissen. Hij hielp mensen liever met wonden en die dingen dan moeten beslissen welke straf ze kregen voor een bepaalde daad. "Is het moeilijk om raadslid te zijn?" Lichte nieuwsgierigheid was in zijn stem te horen terwijl hij even door zijn haar wreef en zijn bles voor zijn ogen weg haalde. Vanaf het moment dat het meisje over zijn gave begon, waren zijn vingers ineens wel heel interessant en had hij daar meer oog voor dan voor het meisje. Op sommige momenten schaamde hij zich wel voor het feit dat hij niet normaal was, anders was dan anderen. Sommige mensen liepen met een wijde boog om hem heen terwijl hij ze meestal gewoon wilde helpen. Het was net als hij een ernstige ziekte had en hen ermee zou besmetten als ze te dicht in de buurt zouden komen. Natuurlijk waren er ook mensen die wisten dat hij graag hielp en die kwamen dan ook altijd wel bij hem langs met problemen en dergelijke. Meestal wis hij wel iets op al die problemen te vinden en als dat nu eens toevallig niet lukte, kon hij die persoon nog altijd wat proberen op te vrolijken. Er waren zelfs mensen die zelf met een oplossing kwamen als ze samen nadachten en dat was juist hetgeen waar hij eigenlijk naar streefde. Wat verbaasd keek Jai op toen hij een hand op zijn schouder voelde en liet zijn vingers even met rust. De woorden samen met de pretlichtjes die in haar ogen op en neer dansten, zorgden ervoor dat hij zich wat meer op zijn gemak voelde en de neiging moest onderdrukken om enthousiast in zijn handen te klappen. "Wat is je gave en heeft het met je gave te maken dat je amper oogcontact maakt?" Het was hem heus wel opgevallen dat ze bijna altijd wegkeek als hij oogcontact maakte en hij was nu niet bepaald iemand die zoiets voor zich hield. De jongen had graag duidelijkheid en zou ook altijd blijven verder vragen totdat hij die had."Wel, eigenlijk is het Jaiden, maar Jai was veel gemakkelijker om te roepen als iemand me nodig zou hebben." Lichtjes grijnzend keek hij Serena aan en bewoog wat heen en weer met zijn benen. Ergens was het best wel eng om zo alleen maar een diepte onder je voeten te hebben. Als hij nu ietsjes naar voren zou schuiven, zou hij hoogst waarschijnlijk naar beneden kunnen vallen en dat maakte het, na het uitzicht, best wel cool om hierte zitten. Het was gevaarlijk en dat zorgde voor een soort kick. Serena's stem zorgde ervoor dat hij zijn blik van de zee onder hem los scheurde en haar aankeek. "Dat is een van de redenen dat ik bij de ziekenzorg werk. Een andere reden is het feit dat ik het fijn vind om mensen te helpen. Ken je dat warm gevoel niet dat door je heen gaat als je kinderen ziet rondrennen en spelen zonder dat ze zich zorgen maken om iets? Ik kan ervoor zorgen dat ze dat terug kunnen nadat ze gevallen zijn waardoor ik me toch op één manier nuttig kan voelen op dit moment. Alles is gewoon veranderd sinds alle volwassenen ineens verdwenen zijn..." Langzaam stierf zijn stem weg en hield hij zijn blik strak naar voren gericht. Serena moest niet zien dat zijn ogen iets of wat nat geworden waren, wel?



Janoskians <3
Back to top Go down
View user profile
Sponsored content




PostSubject: Re: Wonderwall   

Back to top Go down
 
Wonderwall
Back to top 
Page 1 of 1

Permissions in this forum:You cannot reply to topics in this forum
Survivors :: De FAKZ :: Nature :: Cliffs-
Jump to: